A Pale Horse Named Death: "Als ik optreed, sta ik in verbinding met mijn innerlijke emoties"

A Pale Horse Named Death, met als frontman voormalig Type O Negative-drummer Sal Abruscato, schotelt de luisteraar geen licht verteerbare kost voor. Na de dood van metalicoon en vriend Peter Steele is dit project noodzakelijk om de draad weer op te pakken.

Met songs over het kwaad, de dood en verslavingen neemt A Pale Horse Named Death de luisteraars mee op een naargeestige huifkartocht in een donkere wereld  - waar echter ook goede plekken te vinden zijn. Het laatste waar de - door het vroege tijdstip en het intensieve tourschema - wat vermoeide rockmuzikant waarschijnlijk aan denkt tijdens een hobbelige rit met de tourbus door Ierland is een telefonisch interview. Maar na wat hoorbaar gebrom en gemopper op de achtergrond neemt A Pale Horse Named Death-frontman Sal Abruscato de telefoon aan van de tourmanager. Eenmaal begonnen aan het verplichte onderdeel voor de promotie van zijn band, ontpopt Abruscato zich als een buitengewoon vriendelijke en geduldige man. Ook als de verbinding wegvalt en de vraag niet goed overkomt. Deze vragen kwamen gelukkig wel goed aan.

Wat kunnen de bezoekers van jullie shows in Nederland, bijvoorbeeld die in de Melkweg van vrijdag 3 februari, zoal verwachten?
“We spelen ons gehele album. De show begint met een cool intro en in het midden van de set zit een gitaarsolo gedeelte. Van daaruit ontstaat een jam. Maar of ik ook verhalen ga vertellen tussendoor is niet zeker, ik ben onvoorspelbaar op het podium en het hangt van mijn stemming af.”

Hoe is het om in relatief kleine zalen te spelen? Is dat een perfecte plek voor jullie muziek?
“Onze muziek komt overal goed tot zijn recht. Maar als nieuwe band moeten we onszelf weer gaan bewijzen en een nieuwe fanbase opbouwen, vandaar die kleinere zalen.”

Was het moeilijk om je drumstel te verlaten en nu als frontman alle aandacht te krijgen?
“Ik doe het al een tijdje en voel me op mijn gemak. We geven de beste show die we kunnen en daar genieten we van als band.”

Wat is het idee achter A Pale Horse Named Death?
“Het idee is om zeer donkere, maar mooie melodieën te creëren. Met deze band wil ik met donkere klanken en verschillende soorten melodieën een vertrouwd geluid neerzetten.”

Het album is opgedragen aan Peter Steele. Voelde je iets van zijn aanwezigheid bij het maken van de plaat?
“Met het schrijven voor het album was ik al een jaar voor hij overleed mee begonnen, maar na zijn overlijden moest ik nog de teksten inzingen en toen dacht ik veel aan Peter. Op het podium voel ik absoluut zeker dat hij dichtbij ons is, we hebben natuurlijk jarenlang samen in Type O Negative gezeten. En als ik optreed, sta ik in verbinding met mijn innerlijke emoties waardoor ik ook aan hem terugdenk. Dat is ook iets wat Pale Horse kenmerkt, proberen om door te gaan met het maken van muziek en verder gaan met je leven.”

Wat is het verhaal achter de ongewone lovesong To Die In Your Arms?
“Het is een verhaal dat zich in mijn verbeelding afspeelt over een jongen die zelfmoord wil plegen terwijl zijn vriendin hem vasthoudt. Voor hem is dat de mooiste manier om te sterven.”

Is muziek een manier om je eigen verdriet kwijt te kunnen gezien de donkere nummers?
“Het is zeker een uitlaatklep voor alle ellende die ik kwijt moet, maar dat is het niet alleen. Ik geniet ervan om een cinematografische benadering in mijn muziek te verwerken. Ik wil dat de luisteraar beelden ziet door de teksten die ik heb geschreven en de visie die ik heb op muziek. Vrolijke liedjes schrijven is niks voor mij.”

Het korte intro op het album, waarop je een paard hoort, sleurt de luisteraar meteen mee in de sfeer van het album. Had je van dat intro misschien ook een  langer nummer willen maken?
“Nee dat niet, het intro is goed zo. Het is gerelateerd aan het verhaal dat ik wil vertellen en daar is het een korte introductie van.”

Tot slot: de vergelijkingen met Alice In Chains duiken overal op. Is die band ook daadwerkelijk een bron van inspiratie geweest voor A Pale Horse Named Death?
“Een heleboel mensen zeggen dat inderdaad, maar hoewel ik Alice In Chains fantastisch vind, heb ik er zelf geen één plaat van in huis. Het is een groot compliment dat we met ze vergeleken worden, maar ik heb Alice In Chains zelf niet als voorbeeld gebruikt. Ik deed wat ik leuk vond en volgde geen groter plan. Omdat ik als twintiger opgroeide in de jaren negentig met die muziek heeft het denk ik onbewust invloed gehad op mijn muzikale voorkeur.”

A Pale Horse Named Death staat 2 februari in The Rock Temple te Kerkrade en op 3 februari speelt de band in de Melkweg, Amsterdam.