Liz Green: "Ik heb de neiging om te gillen en weg te rennen"

Liz Greens debuutplaat O, Devotion! doet denken aan andere tijden. Jazz, blues, Franse chansons en zelfs Duitse brass-band invloeden, gecombineerd met een stem die uit de jaren dertig lijkt te zijn weggelopen. Maar de stille, mysterieuze vrouw die je dan verwacht, blijkt Liz niet te zijn. "Ik probeer echt niet expres zo te klinken of zulke muziek te maken, dat kwam er gewoon uit."

De meeste muzikanten dromen al vanaf hun kindertijd over een glansrijke carrière of de perfecte song. Zo niet de 29-jarige Liz Green, "Ik wilde vroeger niet in een band of zelfs maar iets met muziek doen. Ik had al jaren een gitaar, maar ging er pas op spelen toen ik me een avond vreselijk verveelde. En er kwamen liedjes uit. Muziek bleek een perfecte manier voor mij te zijn om over mijn verlegenheid heen te komen. Ik was verlegen, heel erg verlegen. Niet dat ik geen vrienden had, maar ik was het meisje dat zich in de hoek stond af te vragen hoe iedereen dat toch deed, die sociale interactie. Door te zingen ben ik daar over heen gekomen. Nou ja, toen ik mijn vrienden eindelijk durfde te vertellen dat ik muziek maakte dan, ik trad toen zelfs al op!"
Op de vraag of die verlegenheid dan geen problemen opleverde live gniffelt de uit Manchester afkomstige Britse, "Ik werd gewoon dronken… Al duurde het even voordat ik de juiste mate van dronkenschap gevonden had, haha."

Glastonbury
Greens eerste single Bad Medicine kwam al in 2007 in Engeland uit. "Ik bracht de eerste single, samen met een vriend, zelf uit. We deden alles vanuit zijn slaapkamer." Het was daarna ook een vriend van de zangeres die haar aanmeldde voor een plek op Glastonbury. Liz won en mocht op de Pyramid Stage spelen, "Het ging zo snel, ik had nog niet eens besloten of ik welde muziek in wilde. Er werd me telkens gevraagd waarom ik gewonnen had, ik wist het niet. Ik had zoiets van, wat nu? Haha, ik doe m'n carrière gewoon achterstevoren!"

Zo snel als het eerst ging, zo lang duurde het voordat haar debuutalbum uiteindelijk in de schappen lag. Ruim vier jaar na dat optreden op Glastonbury is O, Devotion! er nu eindelijk. "Ja, ik heb nogal de neiging om heel hard te gillen en weg te rennen als me iets overkomt waar anderen jaren van dromen… Dus duurde het vier jaar voordat de plaat af was. Ook omdat ik niks snapte van het opnameproces. Het klinkt in de studio zo anders dan live, daar kon ik niet aan wennen. Maar toen ontmoette ik Liam (Watson), en we waren het gewoon eens. Hij vertelde me ook wanneer ik moest ophouden, ik vond van elke opname dat het beter kon. Liam damde mijn perfectionisme in."

O, Devotion!
Dat de titel van het album zo goed bij de totstandkoming ervan past blijkt toeval. Liz: "Grappig genoeg is het dezelfde titel als waar ik vier jaar geleden mee begon. De plaat is in zijn titel gegroeid," lacht ze, "helemaal toen iedereen dacht dat 'ie nooit uit zou komen, en ik alleen maar dacht: even volhouden nog, doordouwen, het gaat gebeuren. Maar goed, hij ligt in de winkels. Tijd voor een nieuwe, een betere!  Ik heb de nummers al, aangezien de eerste zo lang duurde om op te nemen. Laten we hopen dat het nu geen vier jaar meer duurt…”