Girls: “Waarom zou elk nummer niet compleet anders mogen klinken?”

Wanneer LFL begin oktober het indierockduo Girls wil interviewen, hebben we nog geen vermoeden van het avontuur dat begint. Door zanger Christopher Owens gemiste afspraken en slechte telefoonverbindingen met een naar Manchester treinende Chet “JR” White (bassist/producer) spelen hierin bijrollen, al is het vooral het tourschema van de Amerikanen dat het gesprek in de weg staat. Uiteindelijk zal het bijna twee maanden duren voordat LFL zittend tegenover JR een treffende constatering kan doen.

Zo, hebben jullie het soms druk de laatste tijd?

“Haha, dat klopt, en het is ook flink wennen voor ons. We hebben één albumtour achter de rug, dus ik probeer nog steeds uit te vinden hoe ik ermee om moet gaan. Het is best moeilijk. Touren blijkt heel erg te lijken op die documentaire Men Who Ride Giants, over surfers die zich geweldig voelen wanneer ze grote golven bedwingen, terwijl ze thuis op de bank enorm depressief worden. Ik herken dat. Voordat ik met Chris muziek begon te maken was ik kok, dus wanneer ik niet tour en thuis op de bank zit, bel ik een aantal bevriende chef-koks op en werk ik een paar dagen in hun restaurants. Ik kan namelijk niet niets doen.”

Met deze albumtour voor Father, Son, Holy Ghost heb je gelukkig geen moment rust. Het is trouwens moeilijk om naar jullie nieuwe plaat te luisteren en niet het grote aantal invloeden te horen: Elvis Costello, The Beach Boys, glamrock en zelfs naar Pink Floyd neigende progrock.

“Weet je, wanneer mensen tegenwoordig vragen wat mijn favoriete bands zijn, dan antwoord ik niet eens meer. Het is onmogelijk! Ook kan ik onze nummers niet ontleden, want de invloeden zijn behoorlijk vloeibaar. Als kind luisterde ik veel naar de Beatles; elke ochtend voordat ik naar school ging, wilde ik het intro van Sgt. Peppers horen. Later begon ik zelf muziek te kopen, vooral R&B; als er op de voorkant van de single een zwarte vent in een paars pak stond, dan wist ik dat het goed zat. Ik organiseerde ooit ook punkconcerten en luister naar hiphop. In Duitsland heb ik net nog een plaat opgepikt waar ik de naam niet eens meer van weet, maar het zijn allemaal samples van hardrock waar iemand overheen zingt.”

Het is dus duidelijk geen toeval dat Girls in haar muziek overspringt van stijl naar stijl?

“Toen ik de opleiding tot geluidstechnicus volgde, vertelden mijn leraren altijd dat een album een samenhangend geheel moest zijn. De nummers moesten van begin tot eind bij elkaar passen en als je op de radio gespeeld wilde worden, dan moesten de drums lijken op de drums van andere radioplaten. Hetzelfde gold voor de gitaren. Nu snapte ik dat idee wel, maar ik had er zo’n hekel aan. Waarom zou elk nummer niet gewoon compleet anders mogen klinken? Ik kwam Chris tegen en hij zat in precies hetzelfde schuitje. Daarvoor was ik gestopt met in bandjes spelen, omdat ik geen keuzes kon maken: ik schreef nummers die lawaaierig klonken als punk, om daarna weer over te schakelen op countrymuziek. Ik ben toen maar gaan koken.”

Het is misschien een rare vraag, maar heeft je achtergrond als kok het maken van je muziek beïnvloed?

“Oh, zeker weten. Musiceren werkt volgens exact dezelfde filosofie als koken: het komt allemaal neer op het verwerken van producten, op het toevoegen en wegnemen van ingrediënten om een resultaat te bereiken. Het beste recept is om je gerecht zo eenvoudig mogelijk te houden: je moet het niet kapot koken. Ik heb voor geweldige chef-koks gewerkt die mij creatieve inzichten hebben meegegeven die ik nu elke dag toepas in het maken van muziek.”