Richard Buckner: “Ik ben nog steeds een freak”

Het zat Richard Buckner bepaald niet mee toen hij aan zijn nieuwe album Our Blood werkte. Zijn digitale opnameapparaat ging kapot, zijn laptop met songmateriaal werd gestolen, zijn opnameapparaat ging nogmaals kapot en hij werd zelfs korte tijd verdacht van moord. Lust For Life sprak hem in de hoop dat zijn huidige tour, waarbij hij ook Nederland aandoet, iets beter verloopt.

“Het verloopt prima, ja. Vroeger deed ik alles zelf: het zakelijke, het rondrijden, ik stond zelfs alleen op het podium. Nu heb ik een band die de show opent en mij begeleidt tijdens mijn set. Zij rijden ook, en mijn label regelt veel. Ik hoef mij nergens meer zorgen over te maken.” 

Het is een situatie die Buckner goed lijkt te doen, vooral het contact met de muzikanten. “Een paar jaar geleden werkte ik aan een filmscore die er uiteindelijk nooit is gekomen. Ik raakte tijdens het maken daarvan steeds meer gesloten. Sociaal voelde ik me echt een buitenbeentje. Ik ben trouwens nooit echt goed geweest in praten, hoor. Maar op een gegeven moment, toen ik nog diep in die wolk zat, kreeg ik een baantje. In het begin maakte ik geen contact en niemand wist dat ik muzikant was, maar uiteindelijk werd ik toch gedwongen om wat te praten. Dat was goed voor me. Maar begrijp me goed: ik ben nog steeds een freak.”

Nieuwe benaderingen

De ‘sad American workers with nothing’ die Buckner op zijn werk tegenkwam, vormden ook de inspiratiebron voor sommige nummers op Our Blood, een album dat op zijn zachtst gezegd wat tegenslagen kende. “Het is frustrerend als je wilt werken en geblokt bent, maar ook als je wel ideeën hebt maar er door externe omstandigheden niets mee kunt. Ik heb nu eenmaal geen andere hobby’s.” Toch geeft hij toe dat alle problemen, die hem soms maanden werk kostten en waarbij veel materiaal verloren is gegaan, ook een goede kant hadden. “Soms is een break erg nuttig voor de creatieve energie. Dingen blijven veranderen, en de manier waarop ik songs in latere versies benaderd heb zijn vaak beter. Of dat ook was gebeurd als ik ze niet opnieuw had moeten opnemen, kan ik natuurlijk achteraf niet zeggen. Het is als een meubelstuk dat heel vaak is geschilderd: op een gegeven moment zie je het origineel niet meer.”

Acceptatie

Nu is het album er uiteindelijk dan toch gekomen. “Ik was er niet extra sceptisch over hoor; je gelooft het sowieso nooit helemaal tot je het album uiteindelijk echt in je handen hebt. Het moest gewoon af.” Inmiddels is Buckner aan het touren door Scandinavië maar daarna komt hij terug naar Nederland om achtereenvolgens Utrecht  (25 november, Le Guess Who festival) Den Haag (26 november, Paard van Troje) en Ottersum (27 november, Roepaen) aan te doen. “Ik ben hier al lang niet meer geweest en kijk er erg naar uit. Nederland en Scandinavië zijn sowieso de plaatsen waar mijn muziek het meest geaccepteerd wordt. Iedereen is hier erg vriendelijk. Dat zeg ik niet alleen om te slijmen hoor, het is echt zo!”