Lust For Life Magazine
Banner
Home Artikelen Interviews

Frédérique Spigt: "Ik geloof in het universele gevoel van muziek”

Geschreven door Jan Colijn   
dinsdag, 15 november 2011 15:20

webspecial_frederiquespigtZe zag een langgekoesterde wens in vervulling gaan. Frédérique Spigt liep al jarenlang rond met plannen om een countryalbum op te nemen en vorige week verscheen Land, "Eindelijk ligt het er. Het was een ei dat eruit moest. Al heb ik recent eigenlijk pas ontdekt dat ik in mijn I’ve Got The Bullets-tijd ook al countrygetinte nummers heb opgenomen."

Ze groeide op in de tijd van Bonanza, Rawhide en andere zwart-wit countryseries, "Als kind mocht ik dan opblijven. Een hartstikke spannende tijd. Vandaar misschien de liefde voor deze muziek." Ze vindt het dan ook heerlijk muzikaal te mijmeren over hoe het is cowboy te zijn. Al is er wel degelijk ruimte voor haar typisch Spigtiaanse signatuur. "Ik vind het fijn in de huid te kruipen van iemand en te fantaseren hoe het is om over de prairie te rijden, maar ik heb wel degelijk wat meer te zeggen in mijn nummers. Over de zorgen die ik heb. Over hoe we als de mens omgaan met deze wereld bijvoorbeeld. We halen de aarde helemaal leeg om ons er zelf mee te verrijken. Het wordt nu echter tijd dat we ons realiseren dat we ook iets terug moeten doen."

Achterhoek

Ze nam de cd op in de Commodore Studio van Normaal. Spigt is namelijk sinds jaar en dag dikke maatjes met Ben Jolink. Het klinkt op-en-top Rotterdams met heel in de verte een vage zweem van Achterhoeks dialect als ze de Normaalzanger imiteert: ‘Ik zou ‘t ’n héééle eer vinden als je je cd hier op zou nemen’. 
Met de uitnodiging op zak reisde ze af naar het oosten van het land. "Naar Haaksbergen om precies te zijn: Twente dus." Een plekje bij uitstek volgens de geboren Rotterdamse om in countrysferen te raken. "Twente, de Achterhoek waar Normaal zit, dat is toch een beetje het Texas van Nederland."

Ben Jolink zingt één nummer mee op de cd. "Ongelooflijk lief van Ben dat ik bij hem mocht opnemen. Maar ik vond dat er dan eigenlijk wel een duet met hem op hoorde te staan. Op dat nummer zingt hij bovendien een prachtige tweede stem, met een enorme bas, zoals alleen hij dat kan." Jolink over zijn uitnodiging: "Ik ken Frédérique al sinds de opnamen van mijn soloalbum Howlin At The Moon. Ze heeft al meermalen meegedaan met optredens van Normaal en in de loop der jaren is ze een goede kameraad geworden. Ze is bovendien een van de weinige vrouwen die mien vierkant onder de taofel kan zoepen. Ach, ik heb hier deze studio, dan vind ik het niet meer dan normaal dat ze er gebruik van mocht maken. Naar ik begreep heeft ze het hier geweldig naar haar zin gehad. En dat komt het eindresultaat van een cd alleen maar ten goede. Het is een prachtplaat geworden."

Engelstalig

Met Land keert La Spigt in meerdere opzichten terug naar haar roots. Niet alleen haalt ze herinneringen op aan haar jeugd, maar ook zingt ze weer Engelstalig. De internationale taal van de popmuziek, waarmee ze in de jaren tachtig furore maakte met haar eigen band I’ve Got The Bullets. En dat terwijl ze met haar Nederlandstalige werk de afgelopen jaren juist een eigen schare fans had weten op te bouwen.

Ze is echter geen seconde bevreesd dat de fans van haar Nederlandstalige werk afhaken. "Ik laat me nooit, maar dan ook nooít leiden door commercie. Ik had plannen voor een countryalbum en dit ei moest er gewoon uit. Het opvallende is trouwens wel dat – terwijl ik met andere journalisten zat te filosoferen over dit album – ik zelfs in mijn I’ve Got The Bullets-tijdperk reeds countryachtig werk blijk te hebben gemaakt. Het zat dus kennelijk altijd al in me."

"En wat het Engelstalige aspect betreft: ik geloof in het universele gevoel van muziek. Woorden worden in mijn ogen gedragen door muziek. Deze plaat is heel sfeervol geworden: als je je ogen dichtdoet, zie je de paarden voorbij rennen. Weet je, als de betekenis van de woorden goed is, je brengt het goed over en de muziek draagt die woorden, dan maakt taal volgens mij niet zo heel veel uit. Dit album heeft dan ook heel sterk mijn eigen handtekening. Ik ga dus helemaal niet ver bij mezelf vandaan."

Voor meer informatie over de theatertour: www.frederiquespigt.nl

 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen

 

NIEUWSBRIEF

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Nieuwsbrieven

* zijn verplicht

banner LFL030

Login

NU IN DE WINKEL

Uitgelichte recensies

Deathkiller - New England Is Sinking
"Dit trio uit Connecticut is vorig jaar opgericht door zanger/gitarist Matt McIntosh en drummer Anthony Realbuto, die eerder deel uitmaakten van respectievelijk Hatebreed en Most..."
Rufus Wainwright - All Days Are Nights: Songs For Lulu
"“Mijn moeder is de rots waarop mijn leven is gebouwd,” verklapte Rufus Wainwright mij ooit in een interview. De dreun moet dan ook groot zijn geweest toen drie jaar geleden kank..."