Laura Gibson: “Ik ben een leeuw, geen lam”

Wanneer ze niet op het podium staat om de folknummers te spelen van haar goed ontvangen album Beast Of Seasons en het nog te verschijnen La Grande, blijft Laura Gibson het liefst uit de schijnwerpers. De Amerikaanse voelt zich op feestjes het meest thuis in een hoekje, en merkt al aan het begin van het gesprek met LFL op dat ze niet snel een belangrijke beslissing zal nemen in haar leven.

Voor iemand die zegt zo timide te zijn, heb je je nieuwe cd wel een opvallend zelfverzekerde naam meegegeven: La Grande. De Grote Laura Gibson?

“Het is ook een beetje een grap voor mezelf. La Grande heb ik vernoemd naar de plek in Oost-Oregon waar ik een hoop tijd doorbracht om uit te vinden waar mijn nieuwe plaat over moest gaan. Veel plekken in die streek dragen dankzij Frans-Canadese veroveraars Franse namen; de stad waar ik ben opgegroeid heet bijvoorbeeld Coquille, wat schelp betekent. La Grande vond ik een goede naam, want het klinkt cool en ik heb daar ook besloten dat ik mezelf moest uitdagen bij het opnemen van mijn nieuwe plaat. Er moest geen spijt op te horen zijn en over vooruitgang gaan, precies hetzelfde pad dat ik in mijn dagelijks leven moest gaan bewandelen. Ik wilde zelfverzekerder worden. Wat laat dan meer zelfverzekerdheid zien dan je plaat La Grande noemen?”

Toch sta je op feestjes nog steeds het liefst in een hoekje. Is je doel dan wel bereikt?

“Het is ook niet alsof ik een arrogantere klootzak wilde worden, maar ik had de behoefte om mezelf uit te dagen en nu heb ik een album dat mij eraan herinnert dat het tijd is om te groeien. Op welke manier? Ik schaam me een beetje om dit te vertellen, maar veel van de teksten op La Grande zijn afkomstig van motiverende zinnen die ik vaak herhaal. Zo vertelde een vriend mij ooit: ‘Je bent een leeuw, geen lam.’ Ik schreef die zin op in een notitieboekje, zei het steeds tegen mezelf, en vervolgens werd dat het nummer Lion/Lamb. Het is soms wel raar om dat tegen jezelf te zeggen, maar het was een belangrijk onderdeel bij het maken van La Grande.”

Tegelijkertijd met het opnemen van de cd was je druk bezig met een ander project: het restaureren van een oude caravan.

“Ja! Dat was ook essentieel bij het maken van de plaat en het kweken van meer zelfvertrouwen. Mijn huisgenoten zijn namelijk twee handige mannen, dus wanneer er in het huis iets stuk gaat, is het eenvoudig om de reparatie aan hen over te laten. Maar ik wilde de caravan helemaal zelf restaureren. Ik kocht die caravan, omdat ons huis ook dienst doet als opnamestudio en er constant bands langskomen om te oefenen in onze kelder. Ik vind dat geweldig, maar ik had een plek nodig om rustig te kunnen schrijven en wanneer ik in de toekomst verhuis, zou ik die ruimte graag met mij mee willen nemen. Op internet heb ik een oude caravan gevonden die ik opnieuw heb geverfd en waarvoor ik moest leren hoe je waterleidingen vervangt. Ik was aan het verven, schuren en dan pakte ik weer de gitaar, of ging ik achter de piano zitten. Door het restaureren van de caravan kreeg ik de energie en het zelfvertrouwen om die grote plaat aan te pakken.”