Interview: Reverend & The Makers

Met het tweede album A French Kiss In The Chaos profileert Reverend & The Makers zich niet langer als britpopband. Verre van dat zelfs: mede door de psychedelische inslag en politiek getinte teksten staat het mijlenver van het debuut The State Of Things verwijderd. John ‘Reverend’ McClure legt uit hoe dat zo gekomen is.

Na een video-opname in Ibiza van albumopener Silence Is Talking, zit McClure noodgedwongen thuis omdat hij zijn paspoort onderweg is kwijtgeraakt. “Ik heb huisarrest!” roept hij vertwijfeld door de telefoon, maar verder heeft hij alle reden tot vreugde, want hij is zeer tevreden over de nieuwe plaat. De ‘Reverend’ is verantwoordelijk voor het schrijfproces, terwijl The Makers het geluid bepalen, die soms doet denken aan Phil Spectors befaamde Wall Of Sound. “We hebben geprobeerd psychedelische elementen uit de jaren zeventig in de nummers te verwerken. Het resultaat mag er wezen, al zeg ik het zelf. We hebben een behoorlijke sprong voorwaarts gemaakt.”

Sheffield, de thuishaven van de band, heeft grote namen voorgebracht, zoals Joe Cocker, Def Leppard en Arctic Monkeys. Met laatstgenoemde zijn Reverend & The Makers goed bevriend. McClure deelt een appartement met Arctic-frontman Alex Turner, die ook een bijdrage leverde aan The State Of Things. En daarnaast speelt de zanger samen met de bassist en de drummer van Arctic Monkeys in Mongrel, waar overigens ook de gitarist van Babyshambles en de drummer van Reverend & The Makers deel van uitmaken. Geen wonder dat Reverend en consorten vaak met de Arctic Monkees wordt vergeleken. McClure ergert zich daar echter mateloos aan: “Mensen die dat beweren wil ik het volgende vragen: gebruiken zij trompetten? Maken ze gebruik van psychedelica? Uiten ze hun politieke mening? Laat ik de antwoorden invullen: driewerf nee!”

Dan komt het gesprek op een van de favoriete onderwerpen van McClure: zijn moeizame relatie met de Britse muziekbladen, die maar al te graag de sappigste verhalen schrijven. Ook over McClure, die er eind vorig jaar, halverwege het schrijfproces voor de nieuwe plaat, volledig doorheen zat. Hij voelde zich zo rot dat hij de muziekbusiness vaarwel zegde, om een maand later zijn beslissing te herzien. De Engelse pers maakte gehakt van hem. “Ze zijn een verschrikking! Nee, erger nog, ze zijn de duivel zelf! Het zijn allemaal makke, aandachtsgeile schapen die voor de gemakkelijkste weg kiezen door onzinnige verhalen de wereld in te brengen. Zijn dat nu journalisten?”

Ondanks, of misschien juist dankzij deze negatieve aandacht doet Reverend & The Makers het erg goed in eigen land: de debuutplaat belandde zelfs op nummer vijf in de Engelse albumcharts. Het leidde tot veel optredens, tot ver buiten de landsgrenzen. Ook Nederland werd aangedaan. Het optreden op London Calling 2007 in Paradiso was zeer succesvol. “Die dag staat me nog helder voor de geest. Na de show heb ik iedereen verzocht naar buiten te gaan. Daar heb ik bij de eerste de beste boom een akoestische set gespeeld. Dat doe ik steevast na een concert, want ik ben nu eenmaal muzikant in hart en nieren. Als ik geld had willen verdienen, had ik wel een ander vak gekozen.”

Mooi zo, want we zouden niet willen dat hij nog een keer de muziekbranche verlaat. “Nee, zo’n onbezonnen actie zal ik nooit meer uithalen. Waar zat ik met mijn hoofd!?”

Tekst: Bastiaan Tuenter