|
Geschreven door Lust For Life
|
|
woensdag, 01 oktober 2008 02:00 |
|
Jonge metalveteranen combineren het beste van twee werelden op hun vierde album Shogun.
De leden van het Amerikaanse metalcollectief Trivium zijn allemaal begin twintig, maar het binnenkort verschijnende Shogun is alweer het vierde album van de band. Behoorlijk vroeg gestart dus, zou je zeggen. “Dat klopt”, zegt de rijzige zanger/gitarist Matt Heafy (22) met een korte glimlach. “We zijn gestart in 1999, althans, toen kwam ik bij de band. Ik was toen een jaar of 13. Ik begon met gitaarspelen toen ik een jaar of elf was, maar I fucking sucked, haha. Ik had nog nooit metal gehoord. Ik kom uit Florida en daar spelenze nu eenmaal nogal veel poppunk en ska, dus ik speelde al snel in zo’n band. Man, ik was zo slecht dat ik niet eens Dammit van Blink 182 kon spelen, dus ze schopten me er meteen uit. Toen kwam ik in contact met metal. Ik luisterde vooral naar Metallica en Iron Maiden en hoe die lui met hun in instrumenten freakten... ik was er helemaal ondersteboven van. Met mijn toenmalige bandje coverden we No Leaf Clover van Metallica op een talentenjacht en daar zag Brad Lewter me. Hij was destijds zanger van Trivium me en heeft me bij de band gevraagd. Vlak daarna stapte Brad eruit en vanaf toen zong ik.” Vanaf dat moment gaat het hard met Trivium. Het debuut Ember To Inferno, waarop Trivium melodieuze, maar snoeiharde metalcore met een vleugje trash speelde, verschijnt in 2003 bij het kleine Duitse label Lifeforce en wordt dermate positief ontvangen, dat platenmaatschappij Roadrunner de band maar al te graag tekent. Opvolger Ascendancy (2005) haalt de Billboard Top 200 en The Crusade (2006) bereikt zelfs de Top 25. Op die plaat klinkt de band melodieuzer dan ooit en Heafy’s gebruikelijke screams zijn vervangen door heldere, James Hetfield-achtige vocalen. Het nieuwe album Shogun bevat wat dat betreft de ideale combinatie van het harde, woeste van Ascendancy en de melodieuze kwaliteiten van The Crusade, aldus Heafy. “We kregen na het uitbrengen van The Crusade een hoop commentaar. Sommigen vonden het een prachtige plaat, maar anderen vonden het veel te veel Metallica. Enerzijds was dat wel een compliment, het is onze favoriete band, maar we hebben helemaal niet geprobeerd om het geluid van Metallica te benaderen. We waren gewoon op zoek naar onze eigen stijl en dat zijn we op Shogun nog steeds. Kijk, op onze eerste albums stonden goede en minder goede dingen. Op Shogun hebben we geprobeerd alles wat wij en onze fans goed vonden aan het vroege werk te gebruiken als fundament voor de nieuwe plaat en daarmee een nieuwe richting in te slaan. Ja, en het screamen is ook weer terug. Ik weet het, vlak voor het verschijnen van The Crusade heb ik gezegd dat ik dat nooit meer zou doen, maar het paste gewoon perfect bij sommige van de nieuwe songs. En dan moet je niet eigenwijs zijn, maar doen wat je gevoel je ingeeft.” Tekst: Martin Cuppens |
|
|