Interview: I Am Kloot

Met hun nieuwe album Play Moolah Rouge zegt I Am Kloot de spontaniteit van het debuutalbum terug te hebben gevonden. Zanger/gitarist Johnny Bramwell praat ons bij over het sterke vierde studioalbum van de indierockgroep uit Manchester.

I Am Kloot debuteerde in 2001 met het album Natural History, waarop de band akoestische pop met folk combineerde. Met Play Moolah Rouge, het onlangs verschenen vierde I Am Kloot-album, wilde de groep vooral teruggaan naar het spontane gevoel van die eerste plaat. “En ik denk dat we daarin zijn geslaagd”, zegt Bramwell. “Over onze vorige plaat Gods And Monsters zijn we nog altijd zeer tevreden, maar daar hebben we destijds erg veel over nagedacht. Het schrijven en opnemen van dat album nam veel tijd in beslag. Het liedje Hello Little Bird is misschien wel het toonbeeld van die teruggevonden spontaniteit. Na de eerste dag in de studio ging ik naar huis en schreef dat liedje. De volgende dag namen we het op en nu staat het op de plaat.”

Slechts drie dagen hadden Bramwell, Peter Jobson (bas) en Andy Hargreaves (drums) nodig om Play Moolah Rouge op te nemen. Menig band heeft meer tijd nodig om alleen al de instrumenten op te stellen. Bramwell: “Play Moolah Rouge is bijna helemaal live ingespeeld. Die drie dagen in de Moolah Rouge-studio van onze vrienden Colin en Norman McLeon [de broers die de band live regelmatig aanvullen], voelden ook alsof we een heel relaxt concert speelden. Voor de meeste liedjes hebben we maar twee of drie takes nodig gehad. We hebben voor Play Moolah Rouge ook alleen maar liedjes uitgekozen die geschikt waren voor deze aanpak. De overgebleven nummers hebben we bewaard voor het volgende album, dat we komende zomer alweer gaan opnemen.”

Play Moolah Rouge is het eerste album van de band dat op Skinny Dog Records, het label van bassist Peter Jobson, verschijnt. Een goede zet, volgens Bramwell. “We zijn weggegaan bij ons vorige label omdat zij nauwelijks geld wilden vrijmaken voor de promotie van Gods And Monsters. Nu hebben we ook niet veel geld voor promotie, maar het voordeel is dat we ons volledig kunnen focussen op onze muziek. In het verleden kwam het nog wel eens voor dat ons label mij drie weken lang overal naartoe stuurde om interviews te doen. Dan dacht ik, waar ben ik mee bezig, ik wil muziek maken. Ik heb geen probleem om af en toe interviews doen, als de muziek er maar niet onder lijdt.”

Net als de vorige platen van de Mancunians, kan ook Play Moolah Rouge alweer op prima kritieken rekenen. Maar alle goede recensies en lovende woorden van bekende collega’s als Pete Doherty en Guy Garvey (Elbow) ten spijt, kan I Am Kloot vooralsnog niet rekenen op groot commercieel succes. Bramwell maakt zich daar schijnbaar niet druk om. “We weten dat onze muziek nu eenmaal niet vaak op de radio wordt gedraaid. We houden ons dan ook niet meer bezig met het scoren van hits. Al zou het natuurlijk mooi zijn als het nog een keer gebeurd. En waarom zou dat ook niet gebeuren? Ik weet dat een radiostation in California onze muziek vaak draait. Dat kan zomaar aanslaan bij een groter publiek.” De frontman klaagt echter niet. “Ik wilde muzikant worden zodat ik ’s ochtends kon opstaan wanneer ik dat wilde”, lacht Bramwell. “Dat kan natuurlijk nog steeds niet altijd, maar ik besef dat we geluk hebben dat wij van onze muziek kunnen leven. Bovendien haal ik veel voldoening uit de waardering die we krijgen. Vorige week zijn we nog geïnterviewd door de Sunday Times. Een grote krant in Engeland. Die waardering is belangrijker dan het grote geld en roem.”

Tekst: Erik van Hest