Collective Soul: “ Sorry dat we jullie verwaarloosd hebben!”

Collective Soul past perfect in het rijtje met bands als Creed en Dave Mathews Band: ontzettend groot in Amerika, maar daarbuiten verkopen de platen in verhouding nauwelijks. Maar als het aan de heren zelf ligt, komt daar nu verandering in. De band brengt haar zesde album Youth uit 2004 nu eindelijk ook hier uit en heeft onlangs een korte promotour door Europa gemaakt. Revolver sprak met bassist Will Turpin over onder meer het album, touren, platencontracten en hoe Collective Soul Europa wil veroveren.

Youth verscheen al in november 2004 in Amerika. Waarom heeft het zolang geduurd voordat Europa aan de beurt was?

“We hebben ons eigen onafhankelijke label, en we hebben pas nu een groter label gevonden om de plaat hier te distribueren.”

Is dat niet vreemd om een plaat te promoten die je jaren geleden al gemaakt hebt dan?

“Nou nee, eigenlijk niet. We hebben nog steeds min of meer dezelfde setlist tijdens onze concerten als een jaar geleden, en het is nog steeds ons nieuwste album. Overigens zijn we al behoorlijk ver met de volgende plaat, als het goed is ligt die aan het eind van dit jaar in de winkel.”

In vergelijking met het oude Collective Soul-materiaal klinkt Youth behoorlijk poppy en toegankelijk…

“Vind je dat ja? Ik denk niet dat Youth zo extreem anders is dan ons oudere werk, het is zeker geen stijlbreuk ofzo. Het is prima om je muziek te laten evolueren, maar ik denk niet dat je geforceerd moet proberen jezelf te vernieuwen. We hebben onze eigen stijl. Misschien vind je Youth poppy omdat de songs een vrij positief karakter hebben. Wij zijn ook mensen die een glas eerder als halfvol dan als half leeg zien. Dat wil niet zeggen dat we het alleen maar over bloemetjes en bijtjes hebben, maar we zien wel vaak de goede kant van moeilijkere zaken. We houden wel van een positive vibe, ja.”

Voorheen schreef zanger Ed Roland alle muziek en teksten van Collective Soul; tegenwoordig hebben ook de andere bandleden meer invloed, toch?

"Nou, we hebben een aantal songs samen geschreven voor Youth, en eerder heeft Dean [Roland, gitarist) al eens meegewerkt, maar Ed is wel de songschrijver van de band. De rest van ons draagt uiteraard wel bij aan de muziek, maar Ed is degene die met de schetsen aankomt. Of ik zelf geen nummers wil schrijven? Nou, voorlopig nog maar niet.”

In Amerika zijn jullie grote jongens, met miljoenen verkochte platen en een aantal fikse hits. Aan deze kant van de oceaan lukt het tot dusverre nog niet echt. Enig idee hoe dat komt?

“Tsja, we hebben hier simpelweg niet genoeg tijd doorgebracht. We hadden hier vaker moeten spelen en promotie moeten doen. Maar dat zijn we nu zeker van plan, we willen minstens een keer per jaar een Europese tour gaan doen. Waarom we Europa verwaarloosd hebben? We hadden het te druk met touren in Amerika, denk ik. Ik heb ook geen idee of we Europa ooit nog kunnen veroveren, maar we gaan het zeker proberen. We zijn een goede rockband, we zijn al meer dan tien jaar bezig en we maken prima liedjes…eigenlijk staat niets ons in de weg, haha.”

Is het niet vreemd om in Amerika in grote stadions op te treden, en dan hier in Nederland voor een paar honderd man muziek te maken?

“Nee hoor, helemaal niet. Sowieso vind ik het allebei geweldig om te doen: enerzijds is er de kick om voor zoveel mensen te spelen in een stadion, anderzijds maakt de mogelijkheid tot communicatie met het publiek het optreden in kleine zaaltjes fantastisch. Live spelen is ontzettend belangrijk voor ons. Ik zou me diep, diep schamen als we geen fatsoenlijke liveshow zouden kunnen neerzetten. En het mooie van het touren is ook dat je tenminste nog eens wat van de wereld ziet. Denk je echt dat ik ooit in Amsterdam zou zijn geweest als ik niet in Collective Soul had gezeten?”

Na jarenlang een contract te hebben gehad bij een groot platenlabel, verscheen Youth voor het eerst bij jullie eigen maatschappij. Vanwaar die stap?

"Het contract bij Atlantic Records liep af na onze vorige plaat, en uiteraard hebben we onderzocht wat we daarna het beste konden doen. In eerste instantie waren we op zoek naar een nieuwe maatschappij, maar uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat we het beter zelf konden doen. Dus richtten we onze eigen maatschappij op, EL Music Group. De distributie buiten Amerika laten we door anderen verzorgen, maar verder regelen we alles zelf. En dat is zowel financieel als qua artiestieke mogelijkheden een enorme stap vooruit. Het heeft absoluut zijn nut gehad hoor, dat we bij een groot label zaten, vooral met het oog op promotie en naamsbekendheid. Maar nu houden we vier keer zoveel over per verkochte cd, en dat is ook wel erg mooi.”

Ok, je houdt misschien meer over per album, maar het is wel een feit dat van het album Collective Soul (1995) ruim drie miljoen exemplaren verkocht zijn, terwijl Youth ‘pas’  220.000 exemplaren over de toonbank zijn gegaan…

“Dat klopt, maar daar zijn dan weer niet de betaalde downloads bijgerekend, en dat zijn er verdomd veel, kan ik je zeggen. Of we ooit weer bij een groot label zullen tekenen? Dat lijkt me niet, maar als ze genoeg betalen, dan willen we er zeker eens goed over nadenken!”

Heb je nog een slotboodschap voor je Nederlandse fans?

“Jazeker: bij deze beloof ik dat we vaker terugkomen. We zullen jullie niet meer verwaarlozen, nogmaals sorry!”

Tekst: Martin Cuppens