|
Geschreven door Lust For Life
|
|
zondag, 28 oktober 2012 01:22 |
|
 Afgelopen zomer speelden de heren nog voor een miljoenen publiek door op te treden op het dak van Buckingham Palace, niet veel later waren ze te zien tijdens de afsluitingsceremonie van de Olympische Spelen en gisteren speelden ze voor een uitzinnige Heineken Music Hall. Over welke band we het hebben? Madness natuurlijk!
|
|
Geschreven door René van Duijnhoven
|
|
vrijdag, 26 oktober 2012 12:12 |
|
 De mannen van Down zijn op 18 september 2012 begonnen aan hun wereldwijde In The Year Of XII-tour. Dit om de uitgave van hun nieuwe EP Down IV – Part I – The Purple EP te vieren en de komende drie EP’s aan te kondigen. Maar natuurlijk ook om hun fans te trakteren op al die snoeiharde nummers uit hun verleden zoals opener Eyes Of The South van het in 1995 verschenen debuutalbum NOLA.
|
|
Geschreven door Dominique van der Geld
|
|
donderdag, 25 oktober 2012 12:16 |
|
 “We love you, Steve”, roept iemand vanuit de Dommelsch Zaal na een uitvoering van de hit Fly Like An Eagle. Niemand lijkt van plan hem tegen te spreken. Het mag duidelijk zijn, The Steve Miller Band wordt met open armen ontvangen in ons land. Met een zorgvuldige selectie van wereldhits en vaak over het hoofd geziene albumtracks doen Miller en zijn band woensdagavond in 013 hun uiterste best om de behoorlijke livereputatie hoog te houden.
|
|
Geschreven door Dominique van der Geld
|
|
dinsdag, 23 oktober 2012 12:04 |
|
 John Cale speelde gisteravond dan eindelijk in Amsterdam, de stad waar hij een vertederende ballade naar vernoemde op zijn solodebuut Vintage Violence. Eindelijk, want wie zich in mei had verheugd op een avond met de zeventigjarige zanger/componist en muzikaal non-conformist, moest toch nog even geduld hebben. Het concert bleek uitgesteld naar 22 oktober. In een warm, niet helemaal gevuld Paradiso kon je gisteren dan toch nog – voor relatief weinig geld – een levende legende in levende lijve meemaken.
|
|
|
Geschreven door Mark Dyson
|
|
maandag, 15 oktober 2012 12:11 |
|
 Hoeveel mensen kun je op de been krijgen met moeilijke, behoorlijk deprimerende muziek? Laat het aan Radiohead over, en uit heel het land stromen mensen van alle leeftijden en subculturen en masse naar Amsterdam. De band die als geen ander artistieke virtuositeit weet te koppelen aan commercieel succes, zorgde in het uitverkochte Ziggo Dome voor een magische ervaring.
|
|
Geschreven door Thomas Spiekerman
|
|
dinsdag, 02 oktober 2012 13:21 |
|
 Tori Amos en klassieke muziek, dat gaat uitstekend samen. Met het in 2011 verschenen album Night Of Hunters daagde ze haar trouwste fans uit met behoorlijk complexe en vaak breed uitgesponnen klassieke composities. Dit jaar is Tori Amos terug met relatief lichtere kost. Haar nieuwste cd Gold Dust bevat liedjes van de afgelopen twintig jaar die aangevuld zijn met de klanken van het Nederlandse Metropole Orkest. Rotterdam kreeg de eer om de première van deze samenwerking te presenteren in De Doelen. Maar is zo’n orkest wel een meerwaarde? Biedt de grote groep musici achter Tori Amos en haar vleugel het publiek nog wat meer dan alleen een prettig muzikaal behang?
|
|
Geschreven door Sven Bersee
|
|
woensdag, 26 september 2012 13:45 |
|
 Van de oude line-up van Wovenhand is behalve frontman David Eugene Edwards alleen nog drummer Ordy Garrison over. Twee frisse jongens kwamen er dit jaar bij: bassist Gregory Garcia Jr. en gitarist Chuck French. De invloed van de nieuwelingen is duidelijk hoorbaar op het eerder deze maand verschenen album The Laughing Stalk. De plaat heeft een nadrukkelijk harder geluid dan het eerdere werk van Wovenhand. De vraag is in welke mate dat live merkbaar is.
|
|
Geschreven door Edwin Ammerlaan
|
|
vrijdag, 21 september 2012 13:08 |
|
 Het was een avond om lang naar uit te kijken. Het gebeurt namelijk niet vaak dat we de talenten van Steve Morse (Dixie Dregs, Deep Purple), Mike Portnoy (Dream Theater, Transatlantic, Adrenaline Mob), Neal Morse (Spocks Beard, Transatlantic), Dave LaRue (Dixie Dregs, Steve Morse-band, Joe Satriani) en Casey McPherson (Alpha Rev, Endochine) op één podium aan het werk kunnen zien. Bovendien is het lang niet zeker of deze mogelijkheid zich vaker zal voordoen. Want is Flying Colors een eenmalig project van een gelegenheidsformatie, of is er in de drukke agenda’s van deze supergroep daadwerkelijk een lange toekomst weggelegd? De hooggespannen verwachting dat dit wel eens een uniek concert zou kunnen worden, was daarom vooraf al bijna voelbaar in de dampende atmosfeer van een volgepakt 013 waar de beloftes van Beardfish met een energiek voorprogramma hadden afgetrapt.
|
|
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
|
Pagina 5 van 36 |
Artikelen 
