|
 De complete backline wordt ter plekke gehuurd, maar er gaan wel elf koffers met kleren mee. De mannen van The Tubes weten waar hun prioriteiten liggen en hoe ze de fans tevreden houden. Alle klassiekers komen voorbij en zelfs na 37 jaar rockparodie zijn de vele verkleedpartijen nog altijd een onmiskenbaar onderdeel van ieder Tubes-concert.
Dit jaar wordt hij 62. Toch hijst Fee Waybill zich tijdens deze warme zomeravond in Zoetermeer moeiteloos in talloze bizarre outfits en verplaatst hij zich soepeltjes in de personages die daarbij horen. Van de gladde pooier in fout Italiaans maatpak en een duivel met een tv op z’n kop, tot leernicht, Romeinse punkgladiator en – uiteraard – Quay Lewd, de verlopen glamrocker op extreme plateauzolen; het publiek krijgt wat het verwacht. En waar het voor komt.
Wervelende gitaarsolo's
Het is echter veel te gemakkelijk om The Tubes als een nostalgische freakshow af te doen. Toegegeven, Waybill haalt veel van zijn hoge noten niet meer en zingt soms ronduit vals (zoals in toegift She’s A Beauty pijnlijk duidelijk wordt), maar een kniesoor die daar op let. Ook zijn de dansers, acrobaten en podiumchaos uit het roemruchte verleden verdwenen. Daar staat tegenover dat de veteranen uit Waybills band een zeer gedreven indruk maken. Zonder wanorde, maar met strak en solide spel waken zij er voor dat The Tubes geen parodie op zichzelf wordt. De wervelende gitaarsolo’s van muzikaal regisseur Roger Steen klinken fris en geïnspireerd, Prairie Prince is nog altijd die opwindende drummer van weleer en wordt ondersteund door het stoïcijnse, strak getimede basspel van Rick Anderson, terwijl toetsenist en relatieve nieuweling David Medd voor de inkleuring zorgt.
Na de opening met Up From The Deep en Haloes volgt James Browns It’s A Man’s World, inclusief Italiaans accent waar Zucchero jaloers op zou zijn. Het is de eerste van een serie grappige covers die gedurende de avond voorbij komt. I Saw Her Standing There (The Beatles) wordt getransformeerd tot ‘meezinger’ en bij ons favoriete Lust For Life (Iggy Pop) komt Tubes-icoon Quay Lewd in zijn volle drie meters lengte het podium op stappen, natuurlijk direct gevolgd door het altijd hilarische hoogtepunt White Punks On Dope.
Flauw relikwie
Omdat de setlist de hele breedte van de catalogus bestrijkt, wordt in Zoetermeer ook maar weer eens duidelijk hoe eigenzinnig en grillig de carrière van The Tubes is geweest. Ooit in 1975 debuterend als een ware cultband met punk-invloeden (Telecide, I Was A Punk Before You Were A Punk) en jazzy, avant-gardistische rock in Zappa-stijl (Haloes), schakelden de Amerikanen later over naar een meer AOR-achtige sound, wat de hit Don’t Want To Wait Anymore opleverde. In De Boerderij blijkt opnieuw dat de song in sound afwijkt van het overige materiaal, maar het wordt nog altijd met open armen door de bezoekers ontvangen. Niet alle nummers komen overigens goed uit de verf. Pimp krijgt een wel erg vlakke uitvoering mee en Slipped My Disco is inmiddels getransformeerd tot een flauw relikwie uit het verleden.
Dankbaar
In het wervelende What Do You Want From Life? is Waybill daarentegen ouderwets op dreef via interactie met de voorste rijen. Ook tussen de nummers door is het lachen met de showman (waarbij schapen, koeien en Nederlanders niet worden gespaard). Tijdens het zeldzame moment dat Fee zich serieus tot de zaal richt, geeft hij aan dankbaar te zijn voor de vele optredens die hij hier heeft mogen geven, omdat het “progressieve Nederlandse publiek het sarcasme, de parodie en sociale onderlagen in de muziek van The Tubes tenminste begreep”.
Evalueren
De prangende vraag die hij zichzelf de komende tijd echter zal moeten stellen: hoe lang blijven zijn extravagante verkleedpartijen nog relevant en houdbaar? Ditmaal viel de balans positief uit, maar het wordt tijd dat Fee Waybill zijn imago evalueert. Al was het maar om te voorkomen dat hij zich straks als oude, verlopen rocker in de kleren van een oude, verlopen rocker moet hijsen. Of dat hij op zijn plateauzolen echt een keer zijn benen breekt en White Punks On Dope voortaan vanuit een rolstoel moet zingen.
Gezien op donderdag 26 juli in De Boerderij, Zoetermeer
|
Artikelen 
