Rockin’ Park in Goffertpark Nijmegen - Festivalrecensie

Even was het spannend hoe deze editie van Rockin’ Park zou uitpakken. Het eendaagse festival in het Nijmeegse Goffertpark dreigde bijna uit te lopen op een klein fiasco door de tegenvallende kaartverkoop. Maar het angstbeeld van een handjevol mensen in de regen op een modderig veld is gelukkig niet uitgekomen. Mojo trok het veld alsnog vol door te stunten met tickets; het plotseling stralende weer en enkele fijne optredens deden de rest.

Zouden er soms te veel festivals zijn? In navolging van het succes van Lowlands zijn ze als paddestoelen uit de grond geschoten, om gewoonlijk ruim verzekerd te zijn van flinke kaartverkoop. Maar de moeite die Rockin’ Park had om het veld vol te trekken, toont aan dat het verzadigingspunt langzaam bereikt is. Er zijn erg veel festivals, die vissen naar hetzelfde publiek, en belangrijker nog: naar dezelfde bands die dit publiek massaal weten te trekken. Ook Rockin’ Park was niet de plek om getalenteerde nieuwkomers te leren kennen, maar nogmaals te genieten van de acts die je al kent: De Staat, dEUS, Snow Patrol (begin maart nog tweemaal te zien in Ahoy) en het gemoedelijke Elbow.

Blind een ticket kopen is er niet meer bij voor zulke evenementen. Het festival moet dit weekend concurreren met Rock Werchter en andere weekend-evenementen. Elbow en Snow Patrol zijn natuurlijk prima te genieten, maar velen zullen het weer hebben laten bepalen of ze die op Rockin' Park willen ontmoeten, of op een van de vele andere gelegenheden die er zijn. Dat Rockin’ Park alsnog prima te genieten was, kwam dan ook vooral doordat het vandaag plotseling keihard zomer werd. Mojo bood bovendien voor elke gekochte ticket een tweede kaartje gratis aan. Het festivalterrein (dat nog overeind stond van de Red Hot Chili Peppers, drie dagen eerder), werd iets verkleind , waardoor we ons allemaal op een uitverkocht festival waanden.

Best warm
Het is echter vooral de immense hitte die de grootste stempel op de dag drukt. Vooral omdat het open terrein bijzonder weinig schaduw biedt, zoals bezoekers van de eveneens bloedhete vorige editie nog herinneren. Een koel briesje en af en toe wat wolkjes halen de ergste randjes eraf, maar de sfeer blijft toch wat gelaten. De gemiddelde bezoeker loopt vaker naar de wastafels (Mojo is zo vriendelijk om drinkwater uit de kranen te laten stromen) dan naar de bar voor een biertje. Rams Pocket Radio en The Dirty Denims (Here We Go Magic moest een dag van tevoren afzeggen wegens ziekte) warmen de podia op terwijl het publiek langzaam het terrein op stroomt en direct neerploft in het gras.

De Staat
Heel noemenswaardig zijn die eerste acts niet, en ook de aansluiting tussen de beide podia blijkt nog niet vlekkeloos. Zo horen we na The Dirty Denims een lange stilte, die wordt onderbroken door een plaatje van nota bene Sheryl Crow. Haperende organisatie? Dat valt gelukkig reuze mee, blijkt zodra De Staat het podium in thuisstad Nijmegen beklimt. De onderhuids kruipende industrial dancerock (postmoderne recensenten hebben het niet makkelijk) gaat er goed in; ook al wordt er meer vanuit het gras meegeknikt dan -gedanst. De Staat bewijst zich weer als een doorgewinterde podiummachine, die met een prominente rol voor een klaxon als instrument (compleet met race-stuurtje op het podium gemonteerd) bovendien verrassend uit de hoek kan komen.

Een minder bekende naam is M. Ward, songwriter uit Oregon die niettemin al acht studioalbums op zijn naam heeft staan. Het is goede songwritermuziek, die op de festivalweide echter niet helemaal uit de verf komt. Ward is een fijne zanger, maar de setlist kent weinig songs die er werkelijk uitspringen, waardoor het optreden ietwat vrijblijvend is. Loom liggend in het gras ligt (hadden we al gezegd dat het erg warm was?) laat het publiek zijn muziek gelaten over zich heen komen, maar een werkelijke indruk maakt het niet. Hetzelfde probleem speelt bij Fink, de Britse DJ die songwriter is geworden, en voor velen een eerste ontmoeting zal zijn. Aardige muziek, maar niet voor op de grootse weides van het Goffertpark.

Flogging Molly
Flogging Molly krijgt gewoonlijk wel beweging in het publiek, maar het optreden van de beruchte Celtic punkband blijkt een losse flodder. Het is ook niet het soort band dat al om 15.30 uur op het podium hoort te staan. Een nodige hoeveelheid bier is namelijk geen overbodige luxe om de energieke, maar toch wat eenzijdige band op waarde te kunnen schatten. Op energie is het publiek zelf in ieder geval nog niet te betrappen, waardoor vooral de eenzijdigheid overblijft. De jongens doen hun best, er komt zelfs een cover van Dylans The Times They Are A-Changing langs, maar ook dan valt vooral het beperkte truckenpakket op.

Nee, dan dEUS. De meest ervaren en doorgewinterde band op het programma zal voor de ware muziekfans een hoofdreden zijn geweest om Rockin’ Park te bezoeken. De strakheid waarmee de Belgen hun complexe indierock serveren, overdondert vanaf het moment dat ze erin klappen met opener The Architect. Ondanks de goede set van De Staat, die muzikaal toch in hetzelfde straatje zit, doen de Belgen hun kunsten al snel verbleken. dEUS speelt een verrassende setlist, met veel nieuw werk en waar live klassiekers als Suds & Soda achterwege blijven.

Festivalgevoel
Ondanks de aardige show van The Temper Trap, en later de perfecte (en heerlijk uitgevoerde) zwoele zomeravondmuziek van Selah Sue, zijn het de bands op het hoofdpodium die de sfeer tekenen. Als geen ander weet de sympathieke Elbow-frontman Guy Garvey het ware festivalgevoel in mensen naar boven te roepen. Als Elbow niet de beste festivalband van dit moment is, dan in ieder geval de meest sympathieke. Garvey is een gezellige volksmenner, die het publiek moeiteloos meekrijgt in een ‘reversed Mexican wave’ en hen allemaal deel maakt van een koor om de intro van Grounds For Divorce in te luiden. Met een ontwapenende vriendelijkheid zorgt Elbow dat de overhitte menigte voor het eerst een werkelijk saamhorig publiek wordt. Je zou haast vergeten dat ze ook nog prachtige nummers hebben, van festival-anthems als One Day Like This, en melancholische stilte-songs als Lippy Kids die ook op een uitgestrekte weide ferm overeind blijven.

Geen climax
Zelfs Snow Patrol is duidelijk onder de indruk van hun sympathieke landgenoten, dat blijkt als ze het eerste nummer opdragen aan ‘de fantastische jongens van Elbow met wie we backstage heerlijk bier hebben gedronken’. Maar ook frontman Gary Lightbody kan er wat van. Geïnspireerd door Elbow doet hij volop aan publieksinteractie, en probeert zelfs vergeefs een huwelijk af te dwingen tussen twee geliefden in de voorste rij. Ook muzikaal zetten ze een sterke set neer, maar toch blijft de vraag of Elbow niet de ware afsluiter was. Hoewel de zang en het sfeervolle gitaarwerk prachtig worden uitgevoerd, kabbelt het optreden voort zonder werkelijke hoogtepunten. Tegen half elf is de exodus richting uitgang dan ook al volop begonnen.

Een lichte domper is ook dat Mojo’s belofte dat de band tot 23:00 uur zou spelen (een half uur langer dan gepland) slechts half wordt waargemaakt. Een ware climax van de dag weet Snow Patrol ondanks het fijne spel dan ook niet te bereiken. Daarmee maakt Rockin’ Park eigenlijk de indruk die men kon verwachten: van een festival dat vermaakt, maar niet daadwerkelijk overdondert. Waar de doorgewinterde festivalganger weinig nieuwe verrassingen zal tegenkomen, maar wederom kan genieten van bekende acts. Daarmee zal Rockin’ Park in de toekomst welllicht vaker moeten stunten met extra lokkertjes, maar een fiasco is het allerminst geworden. Met dank aan Elbow, dEUS, Snow Patrol en vooral: gratis drinkwater.

Gezien op 30 juni 2012 in Goffertpark, Nijmegen
Foto's: Bert Treep