|
 De dagen van de nineties-punkrevival mogen inmiddels ver achter ons liggen, de grote namen uit de westcoast-punkscene trekken nog altijd volle zalen. Dat geldt in het bijzonder voor NOFX, want vanavond stonden de vaandeldragers van de melodieuze punkrock voor de zoveelste keer op de planken van een stijf uitverkochte Melkweg.
“Dit is de eerste keer dat ik in Amsterdam zonder XTC op het podium sta. Ik ben vanavond alleen maar dronken”, zo laat de met een blauwe hanenkam getooide zanger/bassist Fat Mike voor aanvang van de show weten. Bij ieder andere band zou zo’n opmerking wellicht voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen, maar bij NOFX is het gebruikelijke kost. Het is immers geen geheim dat de mannen niet vies zijn van een pilletje en stickie hier en daar. Maar als er vanavond één ding duidelijk werd, dan is het wel dat NOFX in de kleine dertig jaar dat ze bij elkaar zijn genoeg routine heeft opgebouwd om ook zonder verdovende middelen een energieke show neer te zetten.
Flauwe grappen
Om de twee jaar is NOFX wel in de grote zaal van de Melkweg te vinden. In 2010 stond de band er zelfs twee dagen achter elkaar. Het enthousiasme van het publiek is er niet minder om want ook nu verandert de zaal ogenblikkelijk in een gezellige chaos wanneer de eerste tonen van 60 Percent worden ingezet. Er wordt gestagedived, met bier gegooid en songs als Murder The Government en I’m Telling Tim worden door het voltallige publiek luidkeels meegebruld. Tussen de songs door trakteren Fat Mike en gitarist El Hefe het publiek zoals gewoonlijk weer op een barrage aan flauwe grappen, waarbij onder andere de roodharige medemens het weer eens moet ontgelden (Lowlands anyone?) en ook het voltallige Duitse volk nog even door de mangel wordt gehaald. Uiteraard wel allemaal met een dikke knipoog en een flinke dosis zelfspot.
Punk In Drublic
Na een zestal songs kondigt de band aan het succesalbum Punk In Drublic integraal te zullen spelen, tot grote vreugde van het publiek. Waarom is echter niet helemaal duidelijk; het album stamt immers uit 1994 dus het is nog te vroeg voor een jubileum. Daarnaast worden er een paar nummers overgeslagen en is ook de volgorde van de songs flink omgegooid. Niettemin werkt NOFX zich door het grootste deel van het album heen en het valt op dat songs als Linoleum, Leave It Alone, Lori Meyers en uiteraard Don’t Call Me White een kleine twintig jaar na dato nog niets aan kwaliteit hebben ingeboet. De band speelt niet overal even strak, maar wat zou het. Die kleine rafelrandjes worden meer dan goed gemaakt door de hoeveelheid power en spelvreugde die de Amerikanen deze avond in hun show stoppen.
Klassiekertjes
Het is wel enigszins jammer dat er zo weinig echt nieuw materiaal gespeeld wordt. Er komt maar één nieuwe song voorbij en ook de meest recente plaat Coaster is ietwat karig vertegenwoordigd. Vooral het geweldige My Orphan Year had immers zeker niet misstaan in de set. Niemand die daar vanavond echter om maalt, want ook al heeft de band ´klassiekertjes´ als Bob en Kill The All The White Man al zo vaak gespeeld, vermoeien doen ze nooit. Dus ook al doet NOFX weer precies wat je van ze verwacht, toch weten ze elke keer weer te overtuigen. Tot over twee jaar dus maar weer!
Gezien op 4 juni 2012 in Melkweg, Amsterdam |
Artikelen 
