Pinkpop 2012 - Zondag - Festivalrecensie

Na de wat rustige eerste festivaldag is het vandaag rennen om alle bands te kunnen zien, maar met Mastodon, The Kyteman Orchestra, Soundgarden en afsluiter Linkin Park is dat alles behalve een straf.

Het bijna feestelijke, vrolijke gevoel dat The BossHoss met zijn covers heeft losgemaakt weet Racoon zonder moeite door te zetten met eigen songs. De Zeeuwse band timmert al behoorlijk lang aan de weg en weet dus ook prima waar de fans voor komen. Toch weten de heren van dit optreden iets bijzonders te maken, mede dankzij het strijkers- en blazersensemble dat ze mee het podium op hebben genomen. Vooral tijdens de Beatles-cover Eleanor Rigby blijkt de meerwaarde van de extra muzikanten. Zanger Bart van der Weide bespeelt moeiteloos het publiek en met zijn begeleidende verhaal bij Don't Give Up The Fight is het eerste echte kippenvelmoment van Pinkpop 2012 een feit. Met daarnaast goed uitgevoerde versies van Love You More, No Mercy en doorbraakhitje Feels Like Flying (met een rare beatbox-break aan het begin) maakt de band zijn goede naam meer dan waar. 

Het warme weer en het uitputtende van een dag festivalfeesten zorgt toch voor wat loomte bij de Pinkpopbezoeker. Gelukkig is daar Mastodon om de boel weer wakker te schudden. De band heeft vanaf de eerste noot het gas erop: beestachtige drumpartijen, gitaarsolo’s om je vingers bij af te likken, salvo’s van bijtende zangpartijen en het pubiek hapt naar adem. De nadruk van de set ligt vooral op het latere werk van de band en dan specifiek op het laatste, toch wat toegankelijkere album The Hunter. Noem het sludge, noem het mathmetal, feit is dat de mannen een show van enorm hoog niveau spelen. De oren zijn weer uitgespoten, het stof van het gezicht geblazen: we kunnen er vandaag weer tegenaan!

Vervolgens is het rennen naar de mainstage om The Kyteman Orchestra te kunnen zien. Het lijkt een wat rare afwisseling midden op de dag na het harde werk van Mastodon en voorafgaand aan Soundgarden en Linkin Park; desondanks is de festivalweide goed gevuld bij aanvang van de show . Met zijn grote orkest brengt hij een betoverend tafereel op het podium. De kracht die het orkest op plaat weet over te brengen, komt in deze live-uitvoering echter minder tot zijn recht - wellicht mede dankzij de af en toe nogal valse zangpartijen. Waarschijnlijk was het allemaal een stuk beter tot zijn recht gekomen in de, in vergelijking met de Mainstage, kleine Converse Stage, maar imposant en - blijkens de vele discussies op Twitter - controversieel was het zeker.

Voor hardrockend Pinkpop moet het hoogtepunt vandaag om zeven uur komen: Soundgarden. Ook deze mannen zijn weer bij elkaar en ze schotelen het publiek een van klassiekers overlopende set voor. De gitaren rollen, Matt Cameron drumt de partijen perfect en dat zanger Chris Cornell dezer dagen goed bij stem is, liet hij op het vorig jaar verschenen akoestische live-soloalum Songbook ook al horen. Maar ondanks dat nummers als Rusty Cage, Jesus Christ Pose en Black Hole Sun vandaag staan als een huis, wil de vonk maar niet overspringen op het publiek. Daar is de band te statisch voor en werkt het tijdstip (een band als deze moet eigenlijk bij de ondergaande zon spelen) ook niet mee. Jammer, maar gelukkig zijn de songs van zo’n hoog niveau, dat ze ook overkomen als ze enigszins op de automatische piloot gespeeld worden.

Waar Soundgarden geen rare dagafsluiter zou zijn geweest, is de eer vandaag aan Linkin Park. En die hoge plek op het affiche is eigenlijk gewoon terecht. Tijdens de show realiseer je je pas goed hoeveel hits deze band eigenlijk heeft gehad, en ze spelen ze (bijna) allemaal. Numb, With You, Given Up, One Step Closer en natuurlijk In The End komen in een moordend tempo voorbij. Het lijkt een highschool reünie, waarbij iedereen even wordt meegenomen naar zijn tienerjaren waar Linkin Park voor een groot deel van het publiek de soundtrack van is. Er wordt meegebruld, gesprongen en geschreeuwd. Totdat het nieuwe nummer Burn It Down wordt gespeeld, de song is een aantal dagen geleden uitgekomen en het elektronische dance-gevoel weet het publiek niet echt te bekoren. "Alleen oude liedjes!" wordt vervolgens uit het publiek geschreeuwd en de band lijkt het te begrijpen, want meteen komen er weer een paar oude krakers voorbij en is iedereen blij. Ergens wel jammer dat het volwassenere (en behoorlijk goede) recente werk van Linkin Park minder gewaardeerd wordt, maar verder bewees de band een waardige afsluiter van dag 2 te zijn.

Foto's: Luuk Denekamp

Lees hier ons verslag van Pinkpop dag 1 en dag 3.