Pinkpop 2012 - Zaterdag - Festivalrecensie

We keken er al weken naar uit: Pinkpop 2012. Het festival, dat voor de 25ste keer plaatsvond in Landgraaf (het was de 43ste editie in totaal) beloofde al een mooie editie te worden met optredens van onder meer Kyuss Lives!, Ben Howard, The Cure, Soundgarden, Linkin Park, Seasick Steve, Mumford & Sons en natuurlijk afsluiter Bruce Springsteen. En mooi was het ook - dankzij vele prachtige optredens, maar ook het heerlijk zomerse weer werkte mee.

De heren van Kyuss Lives! zullen zich deze zaterdag ongetwijfeld thuis voelen op de festivalweide. Vroeger stonden de stonerpioniers bekend om hun ‘generatorparties’ in de woestijn, waarbij tot laat in de avond door de jeugd van Palm Desert werd doorgejamd. En qua temperatuur waant het wat tamme publiek zich vandaag daar ook, blijkbaar. Ondanks het gewend zijn aan de hitte en felle zon begint de band wat twijfelend, maar als stonerklassieker Gardenia wordt ingezet, wordt de setlist van de band groovender en steeds beter. Natuurlijk is het een gemis dat de reünie van Kyuss de oerleden Josh Homme en Nick Olivieri ontbeert, maar de vervangende muzikanten kleuren netjes binnen de lijnen die hun illustere voorgangers ooit hebben uitgezet en zanger John Garcia is misschien wat introvert, zijn stem schalt nog als vanouds. Een veredelde coverband? Misschien, maar het rockt als een malle.

Even daarna is het rustig in de Converse-tent. Het staat er halfvol en aan de zijkant zitten wat mensen die de verkoelende schaduw hebben opgezocht. Is dit de plaats waar de mannen van The Afghan Whigs gaan optreden? Fans van de band deden massaal een vreugdedans toen vorig jaar bekend werd dat Greg Dulli en de zijnen gingen reünieren, maar die zijn in ieder geval niet massaal naar Pinkpop gesneld. Het lijkt de band niks uit te maken. Dulli is nog steeds een excentrieke zanger met een snerpende stem en de band speelt superstrak. En als het laatste nummer van de set overgaat in een cover van Purple Rain, kunnen we maar één ding concluderen: wat fijn dat ze er weer zijn.

Anouk trekt zonder moeite de mensenmassa naar het hoofdpodium . En niet voor niets, deze dame heeft een podiumpresentatie waar je u tegen zegt. Met de greatest hits-show die ze vervolgens neerzet, maakt ze meer vrienden dan vijanden op deze warme zaterdag. Men heeft zin in een feestje en dat is waar Anouk voor zorgt. Ze neemt het allemaal niet te serieus, maakt grapjes over haar KLM-blauwe blouse ("Welkom bij vlucht Anouk, nooduitgangen bevinden zich daar en het drinken hier"), terwijl ze haar handen op haar borsten legt, en neemt even uitgebreid de tijd haar lippen bij te werken alvorens ze Nobody's Wife inzet. Ze weet precies wat ze moet doen om het publiek te triggeren en geïnteresseerd te houden, maar toch staat ze er zelf geregeld bij alsof die gigantische mensenmassa haar niks kan schelen. En met die houding zet ze hit na hit in. O.a. Girl, Good God en het recente Modern World worden meegezongen en ballads als Lost en Three Days In A Row brengen af en toe wat rust in de show.

Hoe anders is het bij de Britse singer-songwriter Ben Howard, die juist met zijn rustige podiumpresentatie en dito liedjes de afgeladen Converse Stage laat genieten. In no time is de tent veranderd in een sfeervolle kleine concertzaal. Van vooraan tot achterin de zaal weet men de zanger en zijn band goed te waarderen en met nummers die zonder moeite meegeneuried en gezongen kunnen worden pakt hij het publiek moeiteloos in. Met zijn enige album Every Kingdom (2011) weet hij het uur makkelijk te vullen en als hij liedjes als The Wolves, Keep Your Head Up, Old Pine en Black Flies inzet, besef je pas hoeveel aanstekelijke songs hij nu al op zijn naam heeft staan. Een groot talent! 

De eerste dagafsluiter van Pinkpop 2012 is The Cure. Frontman Robert Smith heeft ook anno 2012 nog behoorlijk wat bewonderaars, getuige het groot aantal bezoekers dat zijn best heeft gedaan om zoveel mogelijk op hun held te lijken. De Engelse band heeft de afgelopen decennia een immense discografie opgebouwd en is uiteraard niet te beroerd om een fors aantal van de oude hits ten gehore te brengen - en dat doen ze met veel vuur. De songs zijn welbekend, maar de perfecte afwisseling van het zwaardere werk als One Hundred Years met het wat meer dansbare als The Walk of Friday i'm In Love zorgt ervoor dat alle kanten van het oeuvre van The Cure uitvoerig worden belicht tijdens deze show. Opvallend is trouwens ook hoe goed Robert Smith tegenwoordig nog bij stem is. Een mooie afsluiter van een al even fijne eerste Pinkpop-dag.

Foto's: Luuk Denekamp

Lees hier ons verslag van Pinkpop dag 2 en dag 3.