Larry Graham in De Boerderij - Concertrecensie

Op een leeftijd dat iedere hard werkende veteraan met pensioen gaat, begint Larry Graham onvermoeibaar aan zijn tweede jeugd. Een andere conclusie was er na 2,5 uur dampende partyfunk in Zoetermeer niet te trekken.

Als een ware drumband marcheert Larry al trommelend met zijn Graham Central Station dwars door het publiek het podium op.  De, zoals altijd in smetteloos wit gestoken, bandleider laat er vervolgens geen misverstand over bestaan. Vanaf het moment dat hij zijn bas omgespt, gaat de 65-jarige muzikant los als in zijn jongste jaren. Met een wervelend enthousiasme en een ongekende intensiteit worden in hoog tempo We've Been Waiting, Ain't No Fun To Me en It's Alright op het publiek losgelaten, waarbij niemand, maar dan ook helemaal niemand stil kan blijven staan. Het blijkt de start van een even wervelend als boeiend funkfeest.

Nou staat er natuurlijk niet zo maar iemand op het podium in Zoetermeer. Larry Graham maakte eind jaren zestig, begin jaren zeventig, naam als bassist, zanger en songwriter bij de soul-, rock- en funkband Sly & the Family Stone en later als oprichter van Graham Central Station. Graham werkte daarnaast onder andere met Lenny Kravitz, Betty Davis, Chaka Khan, Aretha Franklin en speelde van 1998 tot en met 2001 in het gevolg van Prince. De basveteraan staat vooral bekend om zijn karakteristieke en veel geïmiteerde ‘slapping’ techniek, wat hij zelf het liefst als ‘thumpin' and pluckin’ omschrijft.

Graham kan al jaren vertrouwen op een superstrakke en ervaren begeleidingsband die prima is ingespeeld en feilloos iedere willekeurige solo ondersteunt en soepel weer in het juiste spoor weet te brengen. Hoewel de chef vorig jaar op North Sea Jazz nog een setje blazers meenam, worden ze in een meer intieme setting niet gemist. Met dank aan kleurrijke en soulvolle invulling van Jimi McKinney (toetsen), Dave Council (toetsen) en Wilton Rabb (gitaar). Prominent aanwezig is ook zangeres Ashling ‘Biscuit’ Cole die met een indrukwekkend bereik en volume voor een absolute meerwaarde zorgt en ook solo in bijvoorbeeld I Can't Stand The Rain respect afdwingt.

De band werkt zich ondertussen soepel door een onderhoudende mix van eigen publieksfavorieten (o.a. Hair, The Jam, Release Yourself) en covers als de discohit Feel The Need en Stevie Wonder's Higher Ground, dat in september op een nieuwe cd van Graham Central Station moet verschijnen. Toch is de zaal het meest gevoelig voor de oude Sly Stone-hits, want bij Family Affair, Thank You (Falettinme Be Mice Elf Again), Everyday People en Dance To The Music gaat het dak er af. Alleen de geforceerde aanwezigheid van madam Graham – aan het eind van het optreden plotseling op het podium, zwaaiend met een witte zakdoek – is een nogal overbodige actie.

Nee, dan blijkt Graham’s eigen interactie met het publiek veel amusanter. De funkmeester duikt al solerend met bas en al de zaal in en vraagt even later via het uitdagende “Somebody out there want some?” de aanwezigen om een moppie mee te spelen, wat niet onverdienstelijke improvisaties op drums, toetsen, bas en achter de microfoon oplevert. Als toegift mag iedereen die dat wil samen met de band het feestje dansend afsluiten om Larry Graham en zijn Central Station bij het kolkend slotakkoord Higher weer via de zaal uit te zwaaien.

Gezien op 30 maart 2012 in De Boerderij te Zoetermeer

Foto: Peter de Jong op North Sea Jazz