Julian Sas in Tivoli De Helling - Concertrecensie

Afgelopen zaterdag stond Julian Sas in Tivoli De Helling, waar hij o.a. songs van zijn nieuwe plaat Bound To Roll ten gehore bracht. En hoe! Met een tweeënhalf uur durende set vol snoeiharde blues en rock & roll from the soul wist hij het publiek voor zich te winnen. De man ademt een en al blues en maakt muziek met zijn hele lijf.

Alleen zijn opkomst is al geweldig. Een geheimzinnig en rustig intro klinkt door de speakers, waarna Julian Sas het podium betreedt en het gitaargeweld losbarst. Sas en het publiek moeten eerst nog een beetje aan elkaar wennen, daarom krijgt hij bij opkomst niet het daverende applaus dat je zou verwachten. De eerste paar nummers blijft het rustig van beide kanten, maar daarna komt het publiek los, mede doordat Sas zich nu echt focust op het publiek. Hij daagt de mensen uit, wil ze horen en kijkt veel de zaal in. 

Sas speelt veel songs van zijn nieuwe plaat, waaronder het funky Mercy en titeltrack Bound To Roll. Ook het meest gevoelige en mooiste nummer van de plaat, Burnin’ Bridges, komt voorbij. Tevens speelt hij ouder werk als Lookin’ For A Friend en Blues For The Lost And Found, die erg in de smaak vallen bij het publiek.

Opvallend zijn Sas' ijzersterke bassist Tenny Tahamata, die tijdens cover Hey Joe van Jimi Hendrix een stuk solo speelt, en drummer Rob Heine (ex bandlid van Ruben Hoeke) die spelen alsof hun levens er vanaf hangen. Het samenspel van de drie heren is retestrak en vol overgave. Geweldig om te zien en te horen. Het geluid in Tivoli De Helling is dit keer verbazingwekkend goed. Ieder instrument komt goed tot z’n recht. Knap als je bedenkt dat Sas’ versterker vlak voor het optreden een flinke optater heeft gehad. Overigens hoor je dat nog wel terug als het even stil is na een song, er zit een flinke brom in.

Naast een cover van Hendrix speelt de  bluesgitarist ook twee covers van zijn held Rory Gallagher, waaronder het krachtige en energieke Shadowplay (tevens te vinden op Bound To Roll). Ook Bob Dylan's Highway 61 Revisited, die het live net zo goed doet als op cd door Sas’ geweldige slidegitaar, en Humble Pie’s 30 Days In The Hole passeren de revue.

Het publiek, dat voor een groot deel bestaat uit mannen van boven de veertig met blouses, gebreide truien en een bril, gaan volledig uit hun dak bij het energieke spel van Sas. Ook zijn enthousiasme, kracht en openheid heeft zo zijn uitwerking op het publiek. De enige juiste conclusie: Julian Sas is een waar podiumbeest. Een bluesman in hart en nieren met een snoeiharde en fantastische sound waar je heel blij van wordt. 

Gezien op 18 februari 2012 in Tivoli, Utrecht