Florence And The Machine in Effenaar - Concertrecensie

Florence And The Machine bracht gisteren in de Effenaar voor het eerst op de Nederlandse bodem het nieuwe album Ceremonials ten gehore. In een volgepakte zaal werd het een ware hoogmis vol vervoering, devotie en liefde. De perfecte avond voor Valentijnsdag dus. Helemaal wanneer zangeres Florence Welch intens en oprecht lijkt te genieten van de hele avond.

Buiten regent het. Maar in de zaal volgepakt met verliefde stelletjes, vriendinnengroepen en jongemannen met een verkikkerde blik in hun ogen, heerst een weldadige warmte. Zoals aangekondigd begint de show slechts seconden na halfnegen en krijgt het publiek waar ze voor komt, en meer. Want er komen niet alleen nummers van het nieuwe album voorbij, ook de publieksfavorieten van het eerste album Lungs worden gespeeld, zoals de cover You've Got The Love, dat na enkele nummers door de zaal schalt en dat stiekem voelt als de echte aftrap. Niet alleen omdat daarna verschillende rozen met een valentijnswens Florence's kant op komen, die ze uiteindelijk allemaal even lieflijk oppakt waarna ze de afzender bedankt met een weke glimlach. Maar ook omdat ze hierna gelunderend vertelt dat er enkel nummers met het thema 'liefde' aan bod zullen komen, dat ze hiermee Never Let Me Go, Heartlines, Cosmic Love, Leave My Body, Rabbit Heart, Dog Days Are Over en Shake It Out bedoelt, wordt al snel duidelijk. 

Sinds lange tijd is ook het geluid in de Effenaar weer eens geweldig. Elk instrument kan prima haar plek in nemen achter de prachtige stem van Florence. Ook wanneer de snaren van de harp knappen en de harpist verwoedde pogingen onderneemt deze zo snel mogelijk te vervangen, hoor je dit lichtjes terug tussen de anderzijds dikke instrumentatie.
Toch is het geen gemis en voegt het eigenlijk alleen maar toe aan de charme van de hele avond. Net zoals het lachsalvo dat de zangeres niet kan laten wanneer de gitarist de verkeerde gitaar in zijn hand heeft, en haar schichtige mystieke blik richting het publiek waarmee ze eenieder regelmatig in vuur en vlam zet: het zijn slechts akkoorden in de prachtige psalm die de Effenaar doet veranderen in een magisch en romantisch droomkasteel.

Met slechts één nummer als toegift, het magistrale No Light No Light, blijft totale euforie nog net buiten bereik. De entertainmentwet 'Always leave them wanting more', lijkt Florence en haar Machines hiermee ter harte te willen nemen. Toch durf ik met redelijke waarschijnlijkheid, grenzend aan de zekerheid, te stellen dat zelfs al moesten we de hele nacht naar haar luisteren we nog steeds niet genoeg hadden gehad. Valentijnsdag bleek speciaal voor Florence in het leven geroepen. Amen…

Foto's: Dave van Hout