Nick Lowe in Paradiso - Concertrecensie

Toen halverwege de jaren tachtig zijn relatief korte carrière als new wave popster (met hits als I Love The Sound Of Breaking Glass, Cruel To Be Kind en Half A Boy And Half A Man) op z’n einde liep, ging Nick Lowe doelbewust op zoek naar een ongeforceerde manier om zichzelf muzikaal te vernieuwen. Naar een authentieke, meer tijdloze stijl om waardig ouder mee te worden. Zo ontwikkelde Lowe in de laatste paar decennia een gesofisticeerde, gerijpte retrosound vol country, blues, jazz en rock & roll-invloeden, inclusief een ambachtelijke tekstuele benadering waarin steeds meer levenswijsheid is gaan doorklinken.

Op het podium van Paradiso lijkt het geduld dat de inmiddels 62-jarige Nick Lowe met die minder commerciële koers moest hebben, zich eindelijk terug te betalen. Niet alleen toont het aanwezige publiek op het juiste moment – zoals in I Read A Lot, het wonderschone hoogtepunt van de avond – zijn respect door werkelijk muisstil toe te luisteren, maar ook wordt het andere werk van zijn nieuwe album (heel toepasselijk The Old Magic genaamd) net zo enthousiast ontvangen als de ‘oudjes’ waaronder Brinsley Schwarz’ (What’s So Funny ’Bout) Peace, Love and Understanding (succesvol in de uitvoering van Elvis Costello), Cruel To Be Kind en I Live On A Battlefield.

“Maak je geen zorgen dat ik alleen maar nieuw werk speel,” had hij kort na opener Stoplight Roses al met een knipoog aangekondigd. “Mijn liedjes duren toch maar zo’n twee minuten, dus als je iets hoort wat je niet leuk vindt, is ook weer snel voorbij.” Nick Lowe is niet alleen mooi grijs en oud geworden, zijn altijd onderkoelde gevoel voor humor heeft hem gelukkig nog niet verlaten.

Het knappe van een avond met Nick Lowe is, dat je op een heel natuurlijke, bijna organische wijze langs tal van stijlen wordt meegenomen die heel soepel in elkaar overvloeien. Van Roy Orbison en Buddy Holly, naar Johnny Cash, Frank Sinatra en Chet Baker; op het ene moment is de gastheer een crooner uit de jaren vijftig, dan weer een cowboy of een stoere rock & roller. En hij komt overal even soepel mee weg. De enige constant terugkerende factoren zijn die warme, melancholieke sound, de beeldende tekstuele verhalen en Lowe’s immer aanstekelijke zangpartijen. Daarbij moeten we aantekenen dat de gastheer wordt ondersteund door een even solide als flexibele band, bestaande uit Robert Trehern (drums), Geraint Watkins (toetsen), Johnny Scott (gitaar) en Matt Radford (contabas).

Slechts een enkel nieuw nummer (o.a. House For Sale) beklijft minder, maar zodra Raining Raining, Costello’s Alison en Rockpile’s When I Write The Book voorbij komen, hangt Paradiso weer aan zijn lippen. “I'm a sensitive man, you can hear that in my song,” zing Nick Lowe zonder enige pretenties in Sensitive Man. Eerlijker en oprechter dan dit, zul je het op een poppodium zelden horen.

Gezien op 9 februari 2012 in Paradiso, Amsterdam