Jonathan Wilson in Melkweg - Concertrecensie

Achter de schermen werkte Jonathan Wilson als technicus met grote namen als Elvis Costello, maar deze week stond de Amerikaanse muzikant zelf op de planken in drie relatief kleine Nederlandse popzalen met zijn prachtplaat Gentle Spirit als voornaamste bagage. Zitten muziekliefhebbers eigenlijk wel te wachten op die jaloersmakende zomerse Westcoast-sound terwijl we nog stiekem massaal dromen van een Elfstedentocht?

Het is nog erg rustig in de Oude Zaal van de Melkweg als voorprogramma Omar Velasco, gitarist uit de band van Jonathan Wilson, de vroege bezoekers al een paar mooie liedjes laat horen. Hij heeft een fijne stem, zingt zelfs even in het Spaans, maar de gitaar klinkt wat dof. Als Jonathan Wilson even later met een peace-teken de aanwezigen begroet, is het al een stuk drukker geworden in de Amsterdamse popzaal, met overwegend mannelijke muziekliefhebbers die de jaren zeventig nog bewust hebben meegemaakt. Maar ook zijn er best wat studenten geïnteresseerd in de op het verleden gebaseerde geluid dat Jonathan Wilson produceert. Het hoge wegdroomgehalte en de toegankelijke vriendelijke zangstem verklaart mogelijk ook de komst van een aantal jongedames.

Woodstock

Jonathan Wilson stond vorig jaar in het voorprogramma van Wilco en op Crossing Border, dus geheel onbekend is zijn uitstekende live-reputatie bij het Nederlandse publiek niet meer.  De eerste tonen van Desert Raven worden dan ook enthousiast onthaald door de fans. Een nummer dat de sfeer oproept van Woodstock en je de kou van buiten meteen doet vergeten. Met inleidende liedjes als Gentle Spirit en Can We Really Party Today? bouwt Wilson de spanning eerst rustig op en al snel raak je in een droomwereld: sommige mensen staan alsof ze in trance zijn ademloos te kijken naar de man met het baardje en lange haar op het podium.  Na een paar nummers ontstaat er even een ruimte vooraan, omdat het voor het optreden nog lege balkon een uitermate geschikte plek blijkt te zijn om zittend van de muziek te kunnen genieten.

Je kunt van alles terughoren in de songs van Jonathan Wilson: Crosby, Stills & Nash, The Eagles, Pink Floyd, Santana, Neil Young en zelfs The Doors als de toetsenist/organist weer eens aan een fantastische solo bezig is. Maar toch zijn het steeds fragmentjes die aan deze artiesten doen denken, het is toch vooral een zorgvuldig uitgekiend eigen geluid dat Jonathan Wilson met zijn band in vaak lang uitgesponnen nummers neerzet. Alles lijkt haast geïmproviseerd, alsof elke noot die gespeeld wordt op dat moment door een hogere macht bij de muzikanten wordt ingegeven. Maar Jonathan Wilson heeft de touwtjes zo te zien stevig in handen in de losjes klinkende liedjes: hij kijkt goed de zaal in en merkt dat het Amsterdamse publiek zin heeft in een feestje. Ook heeft hij veel contact met zijn bandleden en je ziet hem goedkeurende blikken geven.

Timeless

Het magische hoogtepunt van de avond wordt tegen het einde aan bereikt met Natural Rhapsody. Na psychedelische instrumentale stukken die enkele minuten lang haast ongemerkt voorbij trekken door de heerlijk dromerige sfeer zet Jonathan Wilson plotseling een Comfortably Numb-achtige gitaarsolo in die de bezoekers terug in de realiteit brengt. Gejuich gaat op uit de zaal en armen gaan de lucht in, tekenen dat het collectieve kippenvelmoment bereikt is. “This is timeless!” roept iemand. En dat is de enige conclusie die je kunt trekken na een weergaloze show van dit voorheen in donkere studio’s verscholen  muzikale fenomeen, dat net als zijn achternaamgenoten Brian en Steven gezien mag worden als een genie uit de popmuziek. Een man die de gelukkige aanwezigen in de Melkweg tijdens een ijskoude februarimaand met zijn muziek op een zwoele zomeravond trakteerde en volledig zen huiswaarts liet gaan. Met uiteraard weer een peace-teken neemt Wilson, muziektherapeut pur sang, afscheid.