|
 Hun leven mag dan getekend zijn door een schrijnend gebrek aan jetpacks; het weerhoudt de jongens er niet van om onophoudelijk de wereld over te touren. Vandaar dat We Were Promised Jetpacks voor de zoveelste keer in hun prille bestaan Nederland aandoet. Voorheen stond het bandje er soms nog onzeker bij, maar het vele spelen heeft ze duidelijk goed gedaan.
We Were Promised Jetpacks lijkt duidelijk te geloven in zijn eigen hitpotentie. Sinds het debuut These Four Walls uit 2009 is de jonge Schotse band onophoudelijk aan het touren in Engeland en het Europese vasteland. Verstandig, want de muziek van WWPJ lijkt alles te hebben om breed in de smaak te vallen. De indierockers maken pretentieloze, maar explosieve rammelpunk. Hun grote gave is echter dat ze met die trucs gewoon erg goede liedjes kunnen maken. Catchy singles, of opbouwende songs die langzaam toewerken naar een explosie van drums en gitaar. Tel daar een charmant Schots accent bij op en je hebt een groep die net dat bijzondere heeft om boven de vele andere indiebandjes uit te stijgen.
Indiepunk en complexe rocksongs
Ook vanavond weet de band hoe ze de redelijk gevulde Doornroosje moeten bekoren. Nadat het eveneens sterke voorprogramma Bombay Show Pig de zaal heeft opgewarmd met zijn spannende mix van rock en elektro, knalt We Were Promised Jetpacks erin met Circles and Squares: de opener van het tweede album dat tussen het vele touren door werd uitgebracht. De setlist is vervolgens een fijne balans van de indiepunk van het debuut en de meer complexe rocksongs van opvolger In The Pit Of The Stomach. Opvallend is dat die songs op plaat soms de charme van het debuut misten, maar live stukken beter uit de verf komen. Zeker later in de setlist, nadat de jongens duidelijk zijn warm gespeeld, zijn het deze nummers die minder makkelijk in het gehoor glijden, maar met hun complexere structuur wel voor de grootste geluidsuitbarstingen zorgen.
Punkachtige nonchalance
Eerdere optredens lieten al zien dat de jonge Schotten hun podiumperformance nog een beetje moesten bijschaven. Weinig publieksinteractie, een zanger die net op de verkeerde momenten wilde bewijzen eigenlijk geen microfoon nodig te hebben, een wat onzekere uitstraling. Het zat de verder goed uitgevoerde optredens wel eens in de weg. Deze avond bewijzen de jongens de truc echter steeds meer door te hebben. WWPJ speelt geconcentreerder en professioneler. Echte showmannen zullen het niet worden. De vriendelijke lobbes Adam Thompson houdt het bij wat obligate praatjes, maar dat is voldoende. Hun spelplezier straalt duidelijk van het podium af, wat net het vleugje pop toevoegt aan hun punkachtige nonchalance.
Toekomst
En zo stelt WWPJ wederom allerminst teleur. Veel om het lijf heeft de muziek nog steeds niet, maar dat is nu juist wat de goed uitgekiende songs zo doeltreffend maken. Het is dan ook de vraag wat de toekomst deze jongens zal brengen als ze hun vastberaden tourdrift weten vast te houden. Britse festivals weten de band steeds vaker te vinden en inmiddels is zelfs een plek verzekerd op het Amerikaanse Coachella. Ook op de Nederlandse festivalweides zou dit Schotse feestje zeker niet misstaan. Moge dit jaar veel moois voor de Jetpacks brengen; het is ze gegund!
Gezien op zondag 5 februari in Doornroosje, Nijmegen |
Artikelen 
