Dream Theater in IJsselhallen - Concertrecensie

Vanavond staat de Zwolse IJsselhallen in het teken van het muzikale avontuur dat Dream Theater heet. De Amerikanen schakelen met hun symfonische progrock moeiteloos tussen beenharde passages, sentimentele songs en de meest ondenkbare muzikale capriolen.

De show is uiteraard geboekt in het kielzog van A Dramatic Turn Of Events, het meest recente album. Ook zonder de opgestapte bandleider Mike Portnoy ontving de groep daarmee louter lof. De zes nummers daarvan die vanavond worden gespeeld, blijven goed overeind naast bijvoorbeeld het harde tweeluik The War Inside My Head/The Test That Stumped Them All. Maar voor velen is het vanavond ook de eerste keer dat ze nieuwbakken drummer Mike Mangini aan het werk zien.

Octopus on speed
Alhoewel, de slagwerker daadwerkelijk spotten is nog een hele opgave. De kleine man heeft zich ingemetseld tussen zijn drumonderdelen. Zowel om hem heen als boven hem stikt het ervan. Het is een indrukwekkende aanblik, en nog fascinerender wordt het als Mangini alle remmen loslaat. Zijn prestaties zijn kortweg foutloos. In een wervelde solospot – die de andere bandleden vanavond niet bedeeld is – ontpopt hij zich als een octopus on speed. Deze man heeft vanavond nieuwe vrienden gemaakt.

De IJsselhallen, een oude veehal, is overigens maar een kille plaats voor een optreden. Een struikelblok blijkt het uiteindelijk niet te zijn. Het podium is breed en het geluid goed. Bovendien zorgt de groep zelf voor de aankleding. De blikvangers boven de bühne zijn drie zwevende cartoonborden die door optisch bedrog net 3D-Kubussen lijken. Geinig bedacht, en functioneel bovendien. Er worden visualisaties en videobeelden op geprojecteerd.

Notenvreters pur sang
De muziek zelf wordt als vanouds sterk gebracht want het spel is strak en feilloos. Zelfs zanger James Labrie – die geregeld bekritiseerd wordt – zingt erg goed. Dat is waarschijnlijk ook deels te danken aan de hoeveelheid rustige nummers in de setlist. In Surrounded en The Spirit Carries on hoeft hij niet op te boksen tegen de muur van geluid. Een bijzonder moment ontstaat als tot veler verbazing John Petrucci de akoestische gitaar ter hand neemt. Hoelang is dat wel niet geleden? En is dit een livefacet waar Portnoy niet aanwilde? The Silent Man en Beneath The Surface gaan er in ieder geval in als zoete koek.

Het publiek geniet van het verbluffende samenspel tussen toetsenwizard Jordan Rudess en snarengeselaar Petrucci, beiden notenvreters pur sang. Het technische gefreak van Outcry wordt met bijzonder veel fascinatie gevolgd en terecht met een rijkelijk applaus beloond. Na twee uur komt er een eind aan een enerverende avond met de enige hit die Dream Theater ooit scoorde, Pull me under.

Gezien op woensdag 1 februari in IJsselhallen, Zwolle
Foto's: Bert Treep