Spin Doctors in De Boerderij - Concertrecensie

Het debuutalbum Pocket Full Of Kryptonite, inclusief de onverwoestbare hitsingle Two Princes, bestaat twintig jaar en dat moet gevierd worden. De Spin Doctors was in Nederland voor shows in Bibelot en De Boerderij. Wat hebben deze Amerikanen nog meer te bieden dan het publiek een paar minuten mee te laten brullen met hun enige echte klassieker?

Gitarist Eric Schenkman stapt het podium op en slaat de eerste akkoorden van Jimmy Olsen’s Blues keihard aan. De Spin Doctors is in de oorspronkelijke bezetting naar Nederland gekomen om het eerste album van begin tot eind live te spelen. Achter de drums zit Aaron Comess, de bas wordt bespeeld door Mark White en Chris Barron neemt de vocalen voor zijn rekening. De frontman is in twintig jaar veel veranderd. De zwerverslook lijkt voorgoed ingeruild voor een net overhemd, witte schoenen met gestrikte veters en een kort kapsel zonder verdere gezichtsbeharing. Barron lijkt nu meer dan ooit op Sting,  zijn stem had daar overigens altijd wel wat van weg.

Zo’n tweehonderd man publiek, dat voornamelijk bestaat uit mannen tussen de dertig en de veertig jaar oud, had er wel 25 euro voor over om ongeveer twee uur lang naar de Spin Doctors te komen luisteren en de finale van The Voice Of Holland te moeten missen. Toch staan vooraan ook wat tieners met de minder bekende single Little Miss Can’t Be Wrong mee te zingen en een twaalfjarige jongen houdt het gitaarspel van Canadees Eric Schenkman goed in de gaten. De vreemde bewegingen van frontman Chris Barron zijn in de eerste nummers nog niet helemaal op z’n plaats, aangezien de band nog niet helemaal warm gespeeld lijkt. Hij maakt woeste karatetrappen over  de microfoonstandaard heen en huppelt dwaas heen en weer. Het nadeel ook van een album in z’n geheel te spelen is dat je door de mindere tracks heen moet die je normaal op cd altijd skipt. Het oersaaie Forty Or Fifty had eerlijk gezegd nooit op de plaat terecht mogen komen en haalt nu ook de hele flow uit de set.

Gelukkig mag daarna drummer Aaron Comess wakker worden en lijken de heren vanaf het moment dat Refrigerator Car wordt ingezet er echt zin in te hebben. De bewegingen van Barron ogen al wat minder dubieus en hij ontpopt zich langzamerhand als een sympathieke verteller met zelfspot. Hij verhaalt over het ontstaan van een liedje. Een meisje leuk vinden, maar niet zeker weten of het wel wederzijds is. Goede raad vragen bij een kameraad en die geeft als advies dat hij het er op moet wagen. Met het regeltje ‘just go ahead now’ ging de band aan de slag: een paar slagen op de drums, een basloopje en wat akkoorden. Het resultaat is bekend. Two Princes, een liedje dat zo vaak in commercials of om radioluisteraars op te beuren wordt gebruikt, dat de vier mannen nooit meer een ‘normale’ baan hoeven te hebben voor de rest van hun leven. Het publiek zingt natuurlijk hard mee en de mensen vooraan krijgen ook nog eens goede close-up foto’s, want regelmatig neemt Barron camera’s aan om zichzelf met de gitarist of bassist te portretteren. Even later gaat hij ook in gesprek met de mensen vooraan en verzint de zanger gevatte bandnamen voor de bands die ze zouden moeten beginnen The Twolips bijvoorbeeld, of The Shrugs.

Het succes van de Spin Doctors, dat in Nederland niet verder kwam dan de status van een  eendagsvlieg, is mogelijk te verklaren door het cultuurverschil. In Amerika krijgen bands als Phish en Dave Matthews Band grote stadions vol en laten de concertbezoekers zich daar een instrumentale jamsessie van twintig minuten onder het genot van een biertje en een burger goed smaken. Hier in Nederland draait het bij concerten voor de massa toch vooral om het meezingen of meeklappen in plaats van langdurig te kijken naar technische hoogstandjes van een stel rasmuzikanten. Ook de Spin Doctors gaf zulke urenlange shows in de wilde beginjaren. Als New Yorkse band konden ze eigenlijk alleen terecht in de vele bluesclubs die de stad rijk is om wat te verdienen met een optreden. Van daaruit ontwikkelde de band zich verder door invloeden uit de rock en funk toe te voegen.

Naar het einde toe van de plaat en de set komt een van die beroemde jams, Shinbone Alley dat overgaat in Hard To Exist. Ook in de toegiften gaan de Doctors door met jammen en volgt er een wat clowneske drumsolo, een aardige bassolo en een van de leukste nummers van de band genaamd Sugar. Nu zie je ze echt genieten en het spelplezier spat helemaal van Yo Mamas A Pajama af. De definitieve afsluiter zegt eigenlijk veel over de band. Het nummer lijkt een beetje op Give It Away van de Red Hot Chili Peppers. Maar ondanks dat het goed rockt op een funky manier en het de kenmerkende positieve energie bevat van Two Princes is het allemaal net wat te studentikoos om ook een grote hit te worden. Doordat we als Nederlanders ook nog eens te nuchter zijn om ons massaal te laten overdonderen met instrumentale stukken, blijft die tweede persoonlijkheid van de Spin Doctors onderbelicht voor het grote publiek. Misschien kan een bezoekje aan Bospop 2012 daar nog verandering in brengen?

Gezien op 20 januari 2012 in De Boerderij, Zoetermeer