Vintage Trouble in Paradiso - Concertrecensie

Zet een soulzanger voor een bluesgitarist, rockdrummer en funkbassist. Wat op papier een simpele combinatie lijkt en op de plaat een onderhoudende mix aan stijlen oplevert, zorgt op het podium voor dik twee uur feest. Tenminste, als je Vintage Trouble op de programmering zet.

Vintage Trouble is een jonge, in 2010 opgerichte band uit Los Angeles, die zijn roots in de blues, rock en soul van de jaren zestig en zeventig zoekt. De eerste zangpartij die door de kleine zaal van Paradiso knalt, lijkt echter van een Amerikaanse dominee af te komen. ‘Reverend’ Ty Taylor opent, eendachtig de historie van de concertzaal, met een kort stukje gloeiende gospel. Maar zijn geloofsbelijdenis heeft niets met de kerk te maken. Hij roept de aanwezige ‘Troublemakers’ op om te dansen, springen, klappen, te zingen en vooral veel lawaai te maken. Taylor laat er geen gras over groeien. De intenties zijn overduidelijk; party!

Het strak in het pak gestoken viertal bruist van de energie en maakt, continu opgezweept door hun voorman, muziek waarop je simpelweg niet stil kunt blijven staan. Rock en soul zonder pretenties, maar recht uit het hart. En Taylor heeft zijn showmanshart op de juiste plaats. Qua motoriek, passie en zang – live meer dan op de plaat – doet hij namelijk sterk aan James Brown denken. Zijn collega’s Nalle Colt (gitaar), Rick Barrio Dill (bas) en Richard Danielson (drums) zijn individueel beschouwd geen bijzonder opvallende of virtuoze muzikanten, maar als collectief sluiten ze naadloos op elkaar aan. De band speelt retestrak en vol overgave, waarbij de tomeloze inzet van hun voorman tot op de milliseconde wordt gevolgd.

Zo duurt het een fiks aantal nummers, waaronder het ijzersterke Blues Hand Me Down, voordat de band een stapje terug doet en met het Sam Cooke-achtige Gracefully de eerste ballad inzet. Om daarna meteen het tempo weer omhoog te gooien met Nancy Lee (een ode aan Taylor’s ouders). Bij het gloednieuwe 24/7 365 Satisfaction Man gaan de gedachten uit naar Otis Redding, maar de eerste echte cover komt daarna aan bod via Ike & Tina Turner’s Baby Get It On, dat met gevaar voor eigen ledenmaten door Ty Taylor vanaf de schouw van de Paradiso-haard wordt gezongen. Not Alright By Me draagt de contouren van een heuse protestsong, terwijl Jezzebella wordt aangekondigd als een nummer over hoeren. “Kan dat in Amsterdam? Ja, dat kan in Amsterdam!”

En zo raast Vintage Trouble langs alle hoeken van haar kleurrijke scope aan stijlen en onderwerpen, waarbij die heerlijk opzwepende retrosound gelukkig zelden voor belegen of gedateerde momenten zorgt. De release van The Bomb Shelter Sessions was al een veelbelovende voorbode, maar met dit optreden geeft Vintage Trouble een niet mis te verstaan visitekaartje voor de komende festivalzomer af. Dankzij de breed aansprekende, culturele barrière slechtende sound en sprankelende podiumpresentatie zal deze band in korte tijd wel eens heel groot kunnen worden. En dan kan dit Nederlandse debuut nog wel eens van historische waarde blijken. 

Gezien op 11 december 2011 in Paradiso, Amsterdam

Foto: Peter McCabe