Noel Gallagher's High Flying Birds in de Melkweg - Concertrecensie

Ongeveer een maand geleden bezocht Revolver's Lust For Life de HMH om Beady Eye aan het werk te zien. De bierhal bleek te groot voor de nog onbekende nummers van Liam Gallagher en de zijnen. Op 30 november speelde de oudere Gallagher met zijn band in de Melkweg. Pakte dat beter uit? 

Hoe een omgeving invloed kan hebben op een concert. Als we het Leidseplein op komen lopen, horen we uit diverse kroegen Oasis-klassiekers schallen, al dan niet luid  meegezongen door in goede stemming zijnde Britten en Nederlanders. Er lijkt iets bijzonders te gaan gebeuren en ook in de lange rij voor de Melkweg heerst een positieve spanning.

Episch

Waar Beady Eye het uitsluitend bij eigen nummers en een enkele cover houdt, heeft Noel Gallagher besloten om dat niet te doen. Het is gedurfd dat de set begint met twee Oasis-nummers: het b-kantje It's Good To Be Free en de single Mucky Fingers. Noel was de songwriter van Oasis en dat zullen we weten ook. De zaal gaat uit zijn dak en de sfeer zit er meteen in. Vroeg in de set speelt de enthousiaste band onder meer de singles The Death Of You And Me en If I Had A Gun... De nieuwe nummers worden misschien wat minder meegezongen, maar ze zich kunnen meten met de Oasis-klassiekers. We missen Liams lijzige stem hier en daar, maar de epische gitaarsolo's van Noel maken veel goed.

Ondertussen praat Noel alles relaxt aan elkaar. Een echte showman zal hij niet snel worden, maar hij neemt de rol van frontman goed op zich. Na het nieuwe nummer Freeky Teeth, dat op het tweede, psychedelische album (dat Gallagher tegelijk met zijn debuut opnam) komt, gaat hij over in een akoestische set. Wonderwall is overbodig, makkelijk zelfs, maar het publiek smult ervan en de uitgeklede versie van Supersonic is erg mooi voor de fans.

Traktatie

Tot de toegift volgt er weer een mengeling van solo- en Oasis-nummers, waarbij opnieuw opvalt dat nummers als AKA...What A Life! en (I Wanna Live In A Dream In My) Record Machine prima passen bij bijvoorbeeld het oudere Talk Tonight. Het publiek is op stoom en niemand staat meer stil of zingt niet woordelijk mee tijdens de toegift: Little By Little, The Importance Of Being Idle en Don't Look Back In Anger, drie door Noel gezongen Oasis-singles. Het lijkt een zwaktebod dat de halve set uit Oasis-songs bestaat, maar het gaat om nummers die geschreven en in de meeste gevallen ook op plaat gezongen zijn door de oudere Gallagher. Hij mag het. En het is niet zomaar een 'greatest hits'-show: het grootste deel van deze nummers is de laatste jaren niet door Oasis gespeeld, dus het is een traktatie voor de fans.

Noel Gallagher en zijn High Flying Birds kwamen en overwonnen de Melkweg. Ergens in de trein terug zingen wat mensen. 'So Sally can wait...'

Gezien op 30 november 2011 in Melkweg – The Max, Amsterdam