|
 Night Of The Proms
13 november 2010
GelreDome, Arnhem
Sinds 1991 wordt jaarlijks Night Of The Proms georganiseerd, met ‘klassiek ontmoet pop’ als ondertitel. Ooit ontstaan in België was het al snel een groot succes. De formule is dat enkele bekende artiesten (eerlijk gezegd: vaak in hun nadagen of in een minder succesvolle periode) er hun grootste hits ten gehore brengen, begeleid door het orkest Il Novecento onder leiding van dirigent Robert Groslot, het koor Fine Fleur en de Electric Band.
Na tien uitverkochte voorstellingen in het Antwerpse Sportpaleis is het Arnhemse GelreDome de eerste Nederlandse locatie (Ahoy Rotterdam is tussen 18 en 20 november voor de andere drie concerten). Hierna gaat het circus de grens over naar Duitsland. Alleen is daar een andere hoofdact: Cliff Richard mag onze oosterburen een kleine selectie uit zijn omvangrijke oeuvre voorschotelen.
Het moet gezegd: ondanks dat het bijna uitverkochte GelreDome een voetbalstadion is, blijkt het een zeer goede akoestiek te hebben, waarbij - zeker in het midden van de hal - een fraai geluid te horen is. De verschillende orkestsecties zijn goed van elkaar te onderscheiden en de zang van zowel de solisten als de drie achtergrondzangeressen en het koor klinken kraakhelder. Het volume is dusdanig goed dat de meegebrachte oorpluggen van ondergetekende al snel weer retour de opbergdoos kunnen: gewoon niet nodig! Er is duidelijk rekening gehouden met het aanwezige publiek, waarvan de gemiddelde leeftijd toch minstens 40-45 jaar is.
 Na de Overture (waarin verschillende bekende popsongs verwerkt zijn) begint het concert met het overbekende An Der Schönen Blaue Donau (meewiegen dus!), gevolgd door enkele stukken waarin de Brits-Amerikaanse violist Charlie Siem soleert.
 Voormalig Culture Club-frontman Boy George begint zijn optreden, opvallend gekleed en met extravagante make-up, met zijn grootste hit Do You Really Want To Hurt Me. Ook de andere bekende nummers van zijn band komen in de loop van de avond voorbij, zoals een akoestische versie van Karma Chameleon. Hoewel hij veel succes heeft met zijn songs, is het toch pijnlijk duidelijk dat er van zijn voorheen engelachtige zangstem niet veel meer over is. Jammer.
Vervolgens verschijnt de Jamaicaans-Amerikaanse diva Grace Jones, die wél over een dijk van een stem beschikt. Zoals te verwachten heeft zij bij iedere song een compleet andere outfit aan. Tijdens La Vie En Rose bijvoorbeeld draagt ze een soort van pauwenpak, dat aan het eind alleen haar voorkant blijkt te verhullen! Dat ze 61 jaar oud is, is haar absoluut niet aan te zien! Gedurende Slave To The Rhythm houdt ze een grote hoepel continu in beweging en bij I’ve Seen That Face Before danst ze met een halve paspop. Het publiek in GelreDome gaat tijdens al deze songs volledig uit zijn dak.
Omdat dirigent Robert Groslot eerder dit jaar getrouwd is, speelt Il Novecento de Bruiloftsmars van Mendelssohn, terwijl op de grote schermen achter het orkest trouwfoto’s van aanwezige echtparen worden vertoond. Hierna volgt opnieuw een intermezzo met Charlie Siem, waarna John Miles op gitaar samen met de violist de klassieker Mack The Knife speelt en zingt. En kort daarna vanachter de vleugel zijn Music, dat luidkeels wordt meegezongen.
Na de pauze, door presentator Carl Huybregts aangekondigd als het langste stuk van de avond, zingt John Miles een prima uitvoering van Queen’s The Show Must Go On.
 Hierna valt een ovationeel welkomstapplaus ten deel aan onze eigen Barry Hay. Begeleid door Il Novecento en de Electric Band zingt hij twee geweldige versies van Golden Earring-hits: Radar Love en When The Lady Smiles. Om me heen zie ik alleen maar trotse en blijde gezichten, die uitstralen ‘dit is ONZE Barry!’.
Na opnieuw optredens van Boy George, Charlie Siem en Grace Jones is het dan eindelijk tijd voor de man voor wie een groot deel van het publiek is gekomen: John Fogerty! De voormalige Creedence Clearwater Revival-voorman begint meteen met een van zijn grootste hits: Bad Moon Rising. Deze song wordt massaal meegezongen. In juli was Fogerty met zijn band op het Bospop festival in Weert te zien, dat hij helemaal plat speelde. Toen daar een vreselijk noodweer losbarstte zong hij meteen Have You Ever Seen The Rain, dat massaal door het doorweekte publiek werd meegezongen. Vanavond lijkt het wel of iederéén in GelreDome het nummer mmezingt: zo massaal klinkt het. Het is net alsof men niet alleen het refrein, maar ook de hele tekst kent!
65 jaar is Fogerty inmiddels, maar dit belet hem niet al spelend heen en weer over de catwalk te rennen. Aan het eind van die catwalk, middenin de zaal, zingt hij een werkelijk prachtige versie van de CCR-hit Long As I Can See The Light. Spontaan besluit hij in zijn eentje een a-capella-uitvoering van het van de Beach Boys èn Creedence bekende Cotton Fields te zingen, wat ook weer massaal wordt meegezongen.
Als hoofdgast mag John Fogerty maar liefst zeven songs zingen (al worden dat door de toevoeging van Cotton Fields dus acht), waaronder het niet zo bekende Don’t You Wish It Was True, waarbij Anouk-gitarist Leendert Haaksma (van de Electric Band), door Fogerty ‘my friend Lenny’ genoemd, op de ukelele speelt. Zoals gebruikelijk wisselt Fogerty bij elke song van gitaar.
Zijn optreden besluit hij met Rockin’ All Over The World. En weer hoor ik mensen zeggen ‘Waarom zingt hij dit, deze is toch van Status Quo?’. Nee mensen: Quo had een hit met een cover van de door deze man geschreven song! Hierna kan het publiek even tot rust komen met een klassiek intermezzo, dat gevolgd wordt door massale samenzang. Net als bij de jaarlijkse Last Night Of The Proms in de Londense Royal Albert Hall wordt ter afsluiting van deze Proms steeds het bekende Land Of Hope And Glory gezongen, al ontgaat mij eerlijk gezegd het nut hiervan (het is immers een typisch Brits volkslied?).
En dan de finale. Een voor een worden de solisten naar voren gehaald, met als laatste John Fogerty. Het orkest begint met het eerste gedeelte van Beethoven’s Vijfde Symfonie, Fogerty herhaalt dat enkele keren op zijn Gibson Les Paul en zet dan zijn allerbekendste song Proud Mary in. De volgende coupletten worden door de andere solisten gezongen en de refreinen door heel GelreDome. Na een ovationeel applaus is het dan echt afgelopen. Om me heen zie ik alleen maar vrolijke gezichten en hoor ik veel enthousiasme. November 2011 is de 27e editie van Night of the Proms, dan in Ahoy!
Foto's: Harry Pater |
Artikelen 
Reacties
RSS lijst voor reacties op dit bericht