Concertverslag: Ernst Jansz in het Holstohus

Het vertalen van twaalf Bob Dylan liedjes naar het Nederlands; je moet het maar durven. Ernst Jansz durfde het. Dromen Van Johanna heet het project dat naast een cd en een boek ook een theatertour heeft voortgebracht, die op 30 oktober het Holstohus in Olst aandeed.

Ernst Jansz – Dromen van Johanna
30 oktober 2010
Holstohus, Olst

“Ik kan in de coulissen precies horen wanneer het zaallicht uit gaat, want dan wordt u allemaal ineens zo mooi stil.” Met deze woorden begint Ernst Jansz het optreden van zijn Dromen Van Johanna theatervoorstelling in Olst. En die mooie stilte, die zal de hele avond van kracht blijven. Want het publiek hangt unaniem aan de lippen van Jansz wanneer hij vertelt over zijn vertaalperikelen en de herkomst van de door hem bewerkte nummers.

Het zijn mooie en bij vlagen ook ontroerende verhalen, die niet alleen inzicht geven in het vertaalproces, maar ook in Bob Dylan en de vrouwen voor wie Dylan de nummers schreef. Deze verhalen worden vooral voorgelezen uit het boek met daarin de brieven die Jansz tijdens het vertalen schreef aan zijn ‘vriend H.’

Diezelfde vriend H. was van mening dat een goede songtekst 1001 verschillende interpretaties moet hebben en mede daarom heeft het vertaalproces behoorlijk wat tijd gekost. Zo ging Jansz een legio aan straatnamen af om een goede vervanging te vinden voor ‘Desolation Row’. Het werd uiteindelijk ‘De Verlorenstraat’.

Af en toe ligt het gevaar op de loer dat de verhalen te lang worden en het verlangen naar het volgende nummer de overhand neemt, maar in tegenstelling tot bij de try-outvoorstellingen eerder dit jaar wordt het nergens langdradig.

Muzikaal wordt Jansz bijgestaan door Guus Paat, die gedurende de avond verschillende instrumenten ter hand neemt maar zonder twijfel het sterkst is op de Hawaiian steelgitaar. Ernst zelf bespeelt een semi-akoestische gitaar plus af en toe mondharmonica, en neemt tijdens Iedere Korrel Zand plaats achter de piano waar hij ook nog eens een haast klassiek klinkende improvisatie aflevert.

Door deze beperkte bezetting zijn de arrangementen sterk uitgekleed ten opzichte van het album, waar een volledige band meespeelt. Het mag de pret niet drukken. De originele Dylanversies waren in veel gevallen immers ook vrij basaal. Bovendien zijn Jansz en Paat perfect op elkaar ingespeeld en passen deze versies prima bij de setting van het kleine theater.

Weinig aan deze avond herinnert aan het tieneridool van weleer. Ernst Jansz is inmiddels 62 jaar jong, heeft een wat rauwere stem gekregen en moet tijdens het voorlezen tot zijn eigen frustratie een brilletje opzetten. Duidelijk is dat de zanger zich tegenwoordig het best voelt in dit soort kleinere, intieme theatersettings. Hij is zichtbaar ontspannen en op zijn plek. Dat zorgt er tevens voor dat hij zo nu en dan van zijn vaste stramien afwijkt en persoonlijke anekdotes vertelt die toevallig in hem opkomen.

Dromen Van Johanna is een sfeervolle voorstelling, die zowel voor liefhebbers van Bob Dylan als van Ernst Jansz interessant kan zijn. En laat je vooral niet afschrikken door het feit dat de nummers vertaald zijn, want ze zijn nog steeds even gelaagd als het origineel.