Verslag: Lowlands 2010

Stiekem waren we een klein beetje bang voor Lowlands 2010. Hiphop in de Alfa-tent, popacts als Anouk die de avonden vullen... Het festival dat voorheen toegespitst was op (alternatieve) rock, zoekt het bij de programmering steeds meer in de breedte van de smaak. Negatieve gevoelens zijn echter niet vast te houden zodra je deel wordt van de Lowlands-familie en de gemoedelijke sfeer als een warme deken over je heen valt.

Zowel op het podium als op het gras was Lowlands 2010 dus gewoon weer een prachteditie. Op papier zag de line-up er misschien wat magertjes uit; op het veld bleek al snel dat Lowlands met een gewaagdere programmering een prima keuze heeft gemaakt. De grotere diversiteit leidde ertoe dat er voor liefhebbers van elke smaak genoeg te genieten valt. Ook voor de fans van het alternatieve rockwerk; zij moesten hooguit iets beter zoeken dan ze gewend zijn.

Dag 1

Het begint al goed op de vrijdagochtend, met het Belgische rocktrio Triggerfinger en de White Stripes-achtige Band of Skulls. Half twee ’s middags is misschien wat vroeg voor rauwe bluesrock, maar het Alfa-publiek laat zich er niet minder door opzwepen. Met moeite slepen we ons vlak voor het einde naar de Grolsch-tent voor Band of Skulls, want dit voorjaar hoorden we op hun debuut een vernieuwend en opzwepend garagerockbandje. Groot is dan ook de schrik als de op plaat zo krachtige stem van zangeres/bassist Emma Watson volkomen futloos verdrinkt in de krachtige rock. Gelukkig blijft medezanger Russell Marsden wel overeind, net als zijn imponerende gitaarwerk, waardoor de belofte alsnog wordt waargemaakt. Band of Skulls met zijn rauwe, maar o zo toegankelijke en dansbare rock een geboren festivalband.

Nederhoppers The Opposites (bijgestaan door Dio, Flinke namen en Go Back To The Zoo) bedienen een geheel andere smaak, maar toch bewijzen zij daarmee vooral de meerwaarde van de gevarieerdere programmering. Het publiek laat zich zonder morren meeslepen in de energieke performance en verandert het veld rond de Alfa-tent in een springende menigte. Wie de muziek zelf niet waardeert, kan alsnog genieten van het enthousiasme waarmee het ontvangen wordt. Het vormt een schril contrast met Broken Bells, dat met hun fragiele melodieën de menigte niet vast weet te houden. Het talent is er, maar zou beter tot zijn recht komen in een intiemere setting. Zoals de Charlie-tent, waar Frightened Rabbit eerder die dag staat. De Schotse folkrockclub maakt rustige en aangename Indiefolk, maar het gebrek aan opbouw in de songs maakt het lastig de aandacht lang vast te houden.

Een stuk prikkelender is Band of Horses, die enkele uren later een pittig en fijn gedoseerd Lowlands-debuut maakt. Met het puberale Blink 182 als afsluiter van de vrijdag, is het Sigur Ros-zanger Jonsi die de ware hoofdact van de dag vormt. Nadat zijn IJslandse band twee jaar geleden al een onbeschrijflijk optreden gaf, blijkt Jonsi in zijn eentje hetzelfde te kunnen. Zijn prachtige muziek vormt ook zonder zijn vaste band een genre op zich, getekend door een fenomenale opbouw van zijn songs en opbeurende melodieën die niet van deze aarde lijken te komen. Het zal nog twee dagen duren voordat zijn hemelse muziek wordt geëvenaard.

Dag 2

Echt gunstig is hij niet ingepland; Nederlands nieuwste songwriter-ontdekking. Toch weet Tim Knol om half twaalf al heel wat mensen uit hun tent te slepen. En terecht, want de twintigjarige Tim staat zijn mannetje en is ook voor de laatkomers buiten de gevulde India-tent prima te verstaan. Genieten is het ook bij de vakkundige postrockmetal van And So I Watch You From Afar; maar daarna is het hard zoeken in de magere zaterdagprogrammering. Het onbetwiste hoogtepunt van de zaterdag was het optreden van Mumford & Sons. Het zou niemand verbaasd hebben als de ietwat gehypte en razendsnel naar de top gestegen popfolkband live door de mand zou vallen, maar het massaal toegestroomde publiek wordt niet teleurgesteld. Na een wervelende show, met de megahit Little Lion Man als hoogtepunt, is duidelijk dat er meer potentie in deze club zit dan alleen het scoren van één zomerhitje.

De rest van de dag wordt getekend door het schandelijk puberale NOFX en degelijke, maar voorspelbare optredens van Anouk en Snow Patrol. Rockfans konden tussendoor gelukkig uitwijken naar The Gaslight Anthem, dat speelt met het temperament dat je alleen bij pas doorbrekende jonge bandjes aantreft.

Dag 3

De sterkste dag van Lowlands begint met een kleine tegenvaller, in de vorm van Serj Tankian, de System of a Down-zanger die zich voor zijn soloproject laat begeleiden door het Metropole orkest. Aan zijn toewijding ligt het niet, maar live blijkt eens te meer dat het solomateriaal van de immer maatschappelijk gefrustreerde zanger niet kan tippen aan het venijn van zijn oorspronkelijke band. Even later vormt het Amsterdamse Moss echter een aangename ontdekking, als de relatief jonge band met toegankelijke indiepop een uur lang de aandacht afdwingt

Even verrassend is The National, die de hoge verwachtingen van hun twee sterke albums en een even goede concerttour in 2009 keihard weet te overtreffen. De Amerikaanse club rond de sombere zanger Matt Berninger wordt ditmaal bijgestaan door een violist en een trompetduo, waarmee ze al hun songs in een nieuw jasje steken, met een razend intens optreden als gevolg. Des te schrijnender is de slechte afstelling van het geluid, waardoor de angstwekkend hysterische uitspattingen van Berninger soms verzinken en het gitaarwerk wordt geplaagd door feedbackproblemen. Toch moet The National samen met Jonsi gerekend worden tot de meest memorabele en indringende optredens van Lowlands 2010.

De zondag kende ook de grootste blamage, in de vorm van 30 Seconds To Mars. De band valt door de mand als het excuus van acteur Jared Leto om het popidool voor jonge meisjes te spelen. De ego-show vol plichtmatige, ongeïnspireerde emorock vormt een vieze vlek tussen de eerlijke bands die het merendeel van de programmering vullen. Gelukkig is Placebo er om de nare smaak uit de Alfa-tent te spoelen. De doorgewinterde en vaak geziene festivalact heeft een reputatie van sterke shows, die deze keer wordt overtroffen door net iets enthousiaster spel en een routine die werd doorbroken door een verrassende cover van Nirvana’s All Apologies.

Net zo vertrouwd is de definitieve afsluiter Queens of the Stone Age, die een groot deel van de harde kern aan fans te danken heeft aan de nietsontziende en altijd razend strakke live optredens. Die reputatie maken ze opnieuw waar als de verpletterende riffs van Go With The Flow, Little Sister en No One Knows door het publiek rollen. Blijkbaar kunnen Josh Homme en zijn kornuiten het zelf ook nauwelijks aan, want een kwartier voor het officiële eindpunt blijkt Lowlands ineens al afgelopen.

Nou ja… op de podia dan. Er rest nog een laatste lange nacht om de overgebleven energie uit het lijf te springen en te dansen. Dat gebeurt dan ook massaal; in de tenten, op tafels en toiletblokken, op het festivalterrein en op de zeven campings. Wie zich daar tussen bevindt, beseft dat de lineup slechts het halve verhaal is van de indruk die Lowlands achterlaat. Die andere helft is echter moeilijker beschrijven...

Het schuilt in een menigte van 55 duizend beschonken mensen die drie dagen opeengepakt kunnen zitten zonder het kleinste spoortje van negatieve energie te verspreiden. De niet stuk te krijgen vrijheid en vriendelijkheid die overal om je heen heerst en zelfs de grootste cynicus weer hoop in de mensheid zou kunnen geven. Het is de reden dat Lowlands al uitverkoopt voordat er ook maar één naam bekend is en waarom gezeur over een goede programmering die wellicht tegenvalt in vergelijking met eerdere edities, volledig ongepast zou zijn. Ook zonder briljante acts als Jonsi en The National zal terugkeren uit Lowlands vanaf een roze wolk moeten gebeuren. De ware essentie van het festival schuilt niet op het podium, maar in de velden eromheen, en is alleen te begrijpen door het te beleven.

Foto's: Peter de Jong