Concertverslag Woven Hand

Woensdag 14 juli 2010
Doornroosje, Nijmegen

Elektriciteit is een waardeloze uitvinding. Wie daar anders over denkt, was niet bij het concert van Woven Hand tijdens de stroomstoring die woensdag half Nijmegen platlegde. Even was het spannend of de boel nog door zou gaan, maar het gebrek aan elektriciteit zorgde in Doornroosje vooral voor een hoop positieve energie.

In het pikkedonker staan de vele concertgangers onzeker te wachten in de gangen van poppodium Doornroosje. Ze hebben zich net door een immense storm geploegd om op tijd te zijn voor de band van David Eugene Edwards. De uitgevallen stoplichten waren al een slecht voorteken, die eenmaal binnen wordt bevestigd. Alleen de noodverlichting werkt; versterkers staan levenloos op het podium, het bier wordt langzaam lauw en ieder verkocht drankje wordt handmatig geturft.

Aflassen dan maar? Tot het laatste moment blijft het onzeker, maar muziek laat zich niet zomaar de mond snoeren. Dat blijkt als ik de zaal binnenloop, waar singer-songwriter Okieson gewoon met het voorprogramma is begonnen. Akoestisch dus… Zonder microfoon, met alleen de matte glans van de noodverlichting. Nadat ik een hoop boze blikken en ge-SSSSTT uitlok door de deur te openen, val ik in een muisstille menigte die uiterst geconcentreerd luistert naar de zingende songwriter op het donkere podium. Geen enkel geluid uit het publiek wordt getolereerd, behalve als er een refrein langskomt dat spontaan wordt meegezongen.

Zo zie je maar dat muziek ook zonder luxe franjes als elektriciteit voor saamhorigheid en sfeer kan zorgen. “Maar voor Woven Hand hebben we toch echt stroom nodig”, meldt een medewerker van Doornroosje na afloop van het bijzondere moment. Tot tien uur wordt er gewacht; anders valt de avond in het water. Met een biertje dat iets lauwer smaakt dan de vorige wachten we op goed nieuws.

Dat komt er niet. Even na tienen wordt ons medegedeeld dat het nog zeker een uur kan duren voor de stroom weer werkt, wat voor Woven Hand reden is om de boel maar voor gezien te houden. De teleurstelling is natuurlijk groot, maar als “balsem voor de ziel” heeft Woven Hand besloten om een handvol nummers akoestisch te spelen. Dus zien we Edwards alsnog het podium op lopen, onder een immense cowboyhoed en vergezeld van een drummer en bassist. De zwijgende menigte luistert in het donker naar akoestische versies van onder andere Sinking Hands en Whistling Girl.

Plotseling, net als de laatste noten van het laatste nummer wegsterven, springen de lichten aan. Alsof de door en door religieuze Dave inderdaad God aan zijn zijde heeft en Hij op het laatste moment de verlossing komt brengen. En er was licht! Waar het aangaan van de lampen gewoonlijk het einde van een concert betekent, worden ze ditmaal met enthousiast gejuich ontvangen. Een kwartiertje soundchecken nog en dan kan Woven Hand toch nog beginnen!

Dave keert terug, ditmaal met elektrisch gitaar op schoot en naast de drummer ook een bassist en toetsenist aan zijn zijde. Ze spelen natuurlijk wat korter dan gepland, maar met de bevlieging die we van zingend predikant David gewend zijn. De bewerking van sommige nummers zijn echter niet altijd een vooruitgang. Het op plaat angstaanjagende Kingdom of Ice wordt live bijvoorbeeld ‘getemd’ door een veel te gelijkmatige drumbeat die als een rode draad door het nummer loopt en afleidt van de spannende opbouw. Het is gezeur in de marge, want David blijft een bijzonder innemende en bevlogen muzikant. Als frontman vind je ze weinig compromislozer. Op een geintje aan het begin na zegt Edwards geen woord tegen het aandachtige publiek. Hij gaat volledig op in zijn muziek, wat je als toeschouwer zelf dus ook maar het beste kan doen.

Ondanks de sterke en intense show, zijn het toch die eerste momenten zonder stroom die het gevoel bepalen op de weg richting huis. “Zoiets maak je maar eens in je leven mee”, roept een fan die uit Den Haag is gekomen en zag hoe zijn held onversterkt en in het donker een hele massa mensen met zijn snaren en stembanden het zwijgen oplegde. Als Tindersticks volgende keer een optreden wil aflassen omdat niemand zijn mond weet te houden, hoeven ze alleen maar een ram op de aardlekschakelaar te geven.